Slachting

De koeien en varkens die door besmetting afgemaakt moeten worden, vind ik zielig, hoewel hun leven geen pretje is geweest. Maar dat geldt ook voor kippen en vissen, en wellicht zal binnenkort blijken dat ook rode bietjes een intens gevoelsleven hebben, dat ons echter nog niet is opgevallen.

Toch vind ik beesten die op het land leven de moeite waard. En boeren die elke koe bij naam kennen ook. Het heeft iets.
Heel anders denk ik over het leven van krankzinnige voetbalfanaten. En dan heb ik het niet over voetbalfans, ik heb het waarschijnlijk niet over voetbal, maar over krankzinnigen die elkaar de hersens inslaan. Om de kick? Om de rel? Om niks?
De dode is een man van begin dertig met twee kleine kinderen. Is dat de moeite waard? Er is een ander met hersenletsel. Waarom?
Heeft een varken niet een aardiger einde verdiend dan een gek?
Gelukkig slaat die vergelijking nergens op.
Ik vind het toch idioot zoals die geweldplegers zich gedragen, waarbij je toch moet bedenken dat je de ME in vol ornaat moet laten opdraven om niemand in gevaar te brengen.
In de tram vanochtend was iedereen het erover eens dat je dat tuig elkaar maar moet laten afslachten, dan zijn we ervan af.
Ik geloof niet dat dat de oplossing is. Toch heb ik de afgelopen dag een grotere sympathie gevoeld voor koeien en varkens dan voor die klootzakken.
Ik eet vanavond maar weer vegetarisch.