Smeltkroesvoetbal als voorbeeld voor de wereld

Was dat nou werkelijk alles dat er af kon, die lullige gemeentelijke sportpenning die Frank Rijkaard verleden week donderdag uit de handen van de Amsterdamse burgervader Schelto Patijn overhandigd kreeg?

De onderscheiding leek nog het meeste op de medaille die pleegt te worden uitgereikt na het behalen van de avondvierdaagse of de kampioenschappen ringsteken van de gemeente Dwingeloo, en stond in geen enkele verhouding tot de door Rijkaard geleverde prestatie ten behoeve van de plek van Amsterdam op de wereldkaart.
Waar Frank Rijkaards Braziliaanse of Italiaanse evenknieen in zo'n geval gelijk heilig zouden worden verklaard, of tenminste tot ereburger van de stad zouden worden benoemd en bedolven zouden worden onder gouden sleutels en metershoge standbeelden, daar kon het hoofdstedelijke gemeentebestuur met niets anders op de proppen komen dan met dit armoedige stukje edelmetaal - iets waar je anno 1995 de gemiddelde korfbalveteraan al niet eens meer een plezier mee zou kunnen doen.
De voetbalreus uit de Chassestraat bleef er stoicijns onder. Hij aanvaardde het geschenk met het spottende lachje waarmee hij, het beruchte Rudi Voller-spuugincident daargelaten, zijn hele hectische carriere op de belangrijkste sportvelden van Europa is doorgekomen.
Ondertussen zag het toegestroomde publiek op het Museumplein toe hoe de nog altijd fors door het Roa-debacle toegetakelde Patijn met man en macht probeerde iets van de voetbalglorie naar zich toe te trekken. Weer diende een dubbeltje als toegangskaart tot de eerste rang. Jammer dat de massa nog wat getroubleerd was door de emoties van de vorige avond, inclusief de primitieve razernij op en rond het Leidseplein, anders had men die allerzuinigste geste zeker niet ongestraft voorbij laten gaan.
Ondertussen heeft de prestatie van Ajax natuurlijk ook meer dan alleen een sportieve betekenis. De overwinning op Berlusconi’s huurlingenleger is in de eerste plaats een triomf voor de postkoloniale multiculturele samenleving, een demonstratie van volkse kracht die de koude berekening van het limietloze kapitaal nog te boven gaat.
Het is ook een signaal naar samenlevingen die zich veel minder plooibaar als smeltkroes opstellen. Zie bijvoorbeeld de Duitse samenleving, waar binnen de krijtlijnen van het voetbalveld nog altijd oud-Arische idealen van blonde haren en blauwe ogen van kracht lijken te zijn.
Amsterdam heerst over Europa met de paranormale winti-technieken van moeder Kluivert, mysterieuze voodoo-priesters en de onderlinge solidariteit van de ware straatvoetballers.
In die zin heeft verleden week woensdag in Wenen de menselijke maat gewonnen, en het is vurig te hopen dat dat ook op andere gebieden de trend zal zijn in het Verenigde Europa. In ieder geval weet Beatrix nu waar de eerstvolgende lintjesregen dient te vallen.