Dans

SMIJTEN MET RAUW VLEES

DANS Krisztina de Châtel

Ieder jaar nodigt Krisztina de Châtel een aantal jonge choreografen uit om nieuw werk te maken. Daarmee vormt haar gezelschap een brug tussen het dansatelier, waar choreografen low profile kunnen experimenteren, en de grotere theaters, waar men dans met een meer uitgekristalliseerd karakter verwacht. De nieuwe groepsvoorstelling 4 GO is dan ook een spannende, kwetsbare, en bovenal veelzijdige voorstelling. De Châtel laat in haar keuze voor deze choreografen zien dat moderne dans veel mogelijkheden biedt; ze kan ontroeren, shockeren, spetteren en zich lenen voor installatiekunst. Daarbij leggen de dansers de lat waar hij liggen moet: bijzonder hoog.
Het spits wordt afgebeten met Golden Elixer van de Sloveense Tina Valentan: een verhandeling over het dierlijke in de mens en hoe dat botst met sociale conventies en gedragscodes. De solo is een modern dionysisch ritueel: er wordt met rauw vlees gesmeten, gegromd, gelikt en gemasturbeerd. Het is een nogal clichématige verbeelding van ‘het dierlijke’, en Valentan mag van geluk spreken dat ze beschikt over danseres Sita Ostheimer die het stuk boven het platvloerse uittilt.

In contrast met dit werk staat Panic Picnic van choreografe Sacha Steenks. Steenks is niet geïnteresseerd in choreografie alleen, ze ziet beweging liever in combinatie met andere kunstdisciplines. Panic Picnic gaat over angst: hoe angst mensen opjaagt, naar adem doet happen, in het gezicht slaat en verlamt. Dit thema verbeeldt ze in een compacte constructie van tekst, beweging, geluid en een prachtig toneelbeeld. Verwacht geen virtuoze, dansante bewegingsfrasen; choreografie is hier de expressie van een idee. Panic Picnic belichaamt één grote spanningsboog en verbluft door de eenheid van Steenks’ intelligente concept.

Giulia Mureddu valt inmiddels buiten de categorie ‘jonge choreograaf’. Zij maakt nu dik tien jaar haar eigen werk, en dat is te zien. In haar choreografie Beige, een trio voor drie mannelijke dansers, weet Mureddu ballet, moderne dans en dagelijkse of ‘gewone’ beweging te versmelten tot een geheel waarbij ontwapenende humor en herkenbaarheid steeds aanwezig zijn. Doordat ze binnen haar stuk choreografie en theatrale scènes met elkaar laat vervloeien dwingt Mureddu de toeschouwer onder de huid van de dansers te kruipen. Hierdoor krijgt haar stuk de ruimte om aan te spreken en te ontroeren.

Minder subtiel is 4 GO van choreografenduo Alida Dors en Bryan Druiventak. Zij maken de vertaalslag van hiphop naar moderne dans. Qua vorm blijven ze trouw aan hun achtergrond: track suits, sneakers, een vette beat, battles en tricks. Dors en Druiventak gebruiken hiphop echter niet als de gebruikelijke trukendoos, maar choreograferen een stuk met een duidelijke lijn en compositie. De strakke, minimalistische hiphop zou zo uit een stuk van De Châtel zelf kunnen komen.

4 GO, Dansgroep Krisztina de Châtel, tour t/m 22 december