Televisie

Soepel en vrolijk

Televisie: De wereld draait door

_Prettig vooravondamusement, dat is De wereld draait door. Het feestje van Matthijs van Nieuwkerk, die vier van de vijf dagen doet en door wie je het gevoel krijgt dat het presenteren van een tv-programma met meerdere onderwerpen en gasten de simpelste klus is die er bestaat. Je denkt er zelf te kunnen gaan zitten, want voorbereiding lijkt het nauwelijks te vergen, zo soepel en vrolijk lopen de gesprekken – de uitzending is voorbij voor je het weet. Helemaal als zijn tafeldame of -heer, sidekick van de avond, ook van wanten weet. Zoals dj Giel Beelen, die als regelmatige gast zich een onweerstaanbare gozer betoont, van meerdere markten thuis. Of Marc-Marie Huybregts, die het interview met Jurgen Raymann overneemt wanneer hij merkt dat die niet gelukkig is met Matthijs’ vragen. Die moet even slikken maar is sportief en beseft dat die brutaal-vrolijke interventie misschien niet goed is voor zijn ego maar wel voor zijn programma. In de beste uitzendingen heerst de ongedwongenheid die veel goede radioprogramma’s kenmerkt en die onder felle tv-lampen vaak plaatsmaakt voor lollige krampachtigheid. Dat vrolijke, feestelijke karakter lijkt Van Nieuwkerk aan de kont te hebben, gezien zijn eindejaars-popquiz en Holland Sport, dat leukste aller sportprogramma’s met evenknie Wilfried de Jong.

Toch is dat niet waar. In TV3, aanvankelijk vooral als kunstprogramma gedacht maar door tegenvallend bereik steeds lichter van aard, wilde het nooit helemaal lukken. Deels kwam dat door stroeve duopresentatie met Hadassah de Boer, deels doordat de Van Nieuwkerk-stijl – vlot, anekdotisch, licht-oppervlakkig – zich niet altijd leende voor gesprek met die kunstenaars voor wie geanimeerde kout niet het voornaamste doel van hun komst was. Matthijs houdt van vlotte gasten, van de oneliner, de essentie teruggebracht tot een pakkende frase. Hij houdt van «het beslissende moment», «het hoogtepunt» en van wat er dan «door zijn gesprekspartner heen gaat». Lang niet zo plat als in het sportcliché – want Van Nieuwkerk is niet van de straat – maar het mag niet te zwaar, niet te moeilijk: de kijker mag vooral niet afhaken.

In TV3, op die plek, met die thematiek en die gasten werkte die aanpak vaak niet. De oprechte kunstliefhebber (en menige gast) kwam te weinig aan zijn trekken en voor de oppervlakkig geïnteresseerde werd het niet gezellig genoeg. De echtscheiding bleek een zegen, want Hadassah de Boer blijkt in haar serieuze eentje (tegenwoordig in Arena) klassen beter dan naast een licht-ongeduldige partner. Die op zijn beurt vleugels krijgt in die «draaiende wereld», waarin veel aandacht voor komende tv-programma’s – van zwaar (Ramon Gielings prachtdocumentaire over Madrids aanslagen van 11 maart bij de Ikon) tot licht (Evelien bij Net5). Waarbij komt dat Café de Wereld, technisch animatie-hoogstandje, waarin Balkenende, Joling, Máxima, Cruijff en anderen op lollige wijze de wereld doornemen, zich van tenenkrommend flauwe teksten naar een iets hoger niveau begint te ontwikkelen, soms zelfs geestig is. Nu De jakhalzen nog leuk of weg en de zaak staat._