Soft-boiled

Hij is een echte culthero. Dat werd hij onder meer door nummers als ‘Cowboys Are Secretly Fond Of Each Other’ en ‘They Ain’t Making Jews Like Jesus Anymore’. Met zijn band de Texas Jewboys maakte hij jarenlang de country-rock (en de Verenigde Staten) onveilig. Op een goede dag ging hij ook boeken schrijven, die hem een zo mogelijk nog grotere faam bezorgden dan zijn muziek. Hij heet Richard Friedman, zeg maar Kinky.

Kinky ‘the Kinkster’ Friedman is een prettig gestoorde Texaan met een al even prettig gestoord gevoel voor humor. Zijn boeken zijn een aaneenschakeling van morbide grappen, krankzinnige anekdotes en onverwachte wendingen. De eerste roman die van Friedman in het Nederlands werd gepubliceerd was Elvis, Jezus & Coca-Cola, gevolgd door Moordtijd in de Village. Recentelijk verscheen de derde Friedman, Moord op muziek.
Zoals te verwachten was is Moord op muziek opnieuw een 'semi-autobiografische thriller’, het genre waarin de Kinkster zich heeft gespecialiseerd. Hij schrijft zijn hilarische whodunnits alsof het niks is, in een razend tempo, dat ze doet lezen als echte thrillers. Alleen zijn ze niet echt spannend. Maar vooral leuk.
Zelfs zó leuk dat je na een bladzijde of dertig genoeg zou kunnen krijgen van dat leuk. Weet de eerste grap nog een grinnik te voorschijn te toveren, de zestiende nog een glimlach, de zevenentwintigste grol van hetzelfde slag doet de mondhoeken eerder omlaag dan omhoog krullen. Je moet Friedman niet lezen na de andere nominaties van deze maand. De poëzie van Wallace Stevens en de romans van Torgny Lindgren en Marcel Beyer zijn zo gedegen, zo subtiel dat Friedman, indien daarna geconsumeerd, niet meer is dan een, inderdaad, prettig gestoorde muzikant die prettig gestoorde boeken schrijft. En daar moet je je dus eerst even op voorbereiden.
Maar als de stemming overeenkomt met de bizarre meligheid van Kinky Friedman is er niets aan de hand. Moord op muziek is van begin tot eind grappig. We volgen de niet zo heel erg hard-boiled (eerder nogal soft-boiled) detective Kinky, die de seriemoordenaar moet stoppen die één voor één zijn Texas Jewboys afslacht. De eerste die aan de beurt komt is Tequila (gitaar), die in Kinky’s ligbad wordt doodgeschoten, op zo'n manier dat zijn hoofd lijkt op 'de afdeling Zeer Mager Vlees van de supermarkt’.
Na Tequila sterft Raymond Boatright (keyboards), spoedig gevolgd door Wichita (gitaar en viool). De reünietoernee van Kinky Friedman and the Texas Jewboys dreigt serieus in gevaar te komen! Zonder muzikanten geen reünie, namelijk. Maar de Kinkster moet de moorden zien op te lossen.
’“Goed, goed, Tex - Tequila is afgemaakt, dat geef ik toe. Maar die andere twee gasten waarover je me verteld hebt zijn duidelijk toevalstreffers geweest. Misschien was die band van jou sowieso een beetje krakkemikkig.” (…) Ik viste een oude, half opgerookte sigaar uit de prullenmand en joeg er de brand in. Als je zo'n sigaar na een paar weken reanimeert, krijg je er soms een kickje van. En een kickje kon ik best gebruiken, na alles wat zich recentelijk had afgespeeld. Bovendien begon de Black Bush een nogal golvend effect op mijn verlengde ruggemerg te veroorzaken. Ik moest helder blijven. En dan helpt een beetje alcohol altijd. Hoewel een beetje te veel alcohol dan meestal een golvend effect op je verlengde ruggemerg veroorzaakt.’
Om van Kinky Friedman te genieten is een goede warming-up - sigaren, Black Bush - een vereiste.