Muziek

SOLO VAN EEN BUITENSTAANDER

MUZIEK Annie Lennox

In de jaren tachtig was Annie Lennox, als onderdeel van Eurythmics, een van de eerste megasterren van muziekzender mtv. Ze veranderde haar personage bij vrijwel elke nieuwe single en presenteerde zich, ondanks haar onzekerheid, zelfverzekerd, gelijkwaardig aan de man en net zo bewust. Een platinablonde pruik à la Marilyn Monroe of een androgyne verschijning met gemillimeterd haar, das en pak. Dat veroorzaakte, vooral in Amerika, veel ophef. Het was een sterk statement in de tijd van feminisme en _‘women only’-_concerten. Daarnaast leek het voor haar een artistieke noodzaak om zich breed te profileren. De homogemeenschap omarmde haar muziek, maar ze hoort overal en nergens bij. Lennox is enig kind en bezocht een school voor hoogbegaafden.

Miljoenen geluidsdragers, 33 singlehits, Grammies, Brit Awards, een Oscar, Golden Globes en een eredoctoraat later, verschijnt bij Arista Records eind september Songs of Mass Destruction, pas het vierde soloalbum in Lennox’ bijna dertigjarige muziekloopbaan. Liever zet ze zich tegenwoordig in voor zaken die er werkelijk toe doen. Onder meer voor Live8, Comic Relief en projecten in Zuid-Afrika. Op het nieuwe soloalbum daarom een nummer met 23 wereldbekende zangeressen, getiteld Sing. De opbrengst is voor Nelson Mandela’s 46664 Campaign en Treatment Action Campaign (tac), campagnes voor hiv-geïnfecteerden. Pink, Celine Dion, Shakira, Anastacia, Joss Stone, KD Lang, Dido, Gladys Knight en Melisa Etheridge zingen mee met The Generics, het koor van tac, dat een hit had met Jikelele, een noodkreet aan de wereld. Alleen Madonna, die in gedaantewisselingen met gemak met Lennox wedijveren kan, soleert op het nummer Sing. Zodoende blijft er van de indrukwekkende line-up muzikaal gesproken niet veel over.

Op dit album schuwt Lennox uitersten niet: synthpop, rap, rock, ballads, accordeon- en pianobegeleiding. Maar ze is nu eenmaal niet bang om zichzelf uit te dagen. Naast rocknummers als Love Is Blind, dat doen denken aan materiaal van Be Yourself Tonight uit 1985, waagt ze zich zelfs aan rap bij het nummer Womankind, terwijl Coloured Bedspread teruggrijpt op de synthesizerpop van het genegeerde debuutalbum In the Garden (1981) en Savage (1987). Absolute hoogtepunten zijn de songs Dark Road, Smithereens en het epische slot van meer dan vijf minuten Fingernail Moon. Aangrijpend, gevoelvol vertolkt. Daarin herkent men duidelijk de hand van de ervaren producer Glen Ballard: muzikale landschappen, breed gearrangeerd, de stem van Annie Lennox, nog even sterk als voorheen, iets meer ingetogen. Zoals zijzelf nu ook liever op de achtergrond opereert.