Muziek

Soundtrack voor het Armageddon

MUZIEK The Good, The Bad & The Queen

In de jaren negentig transformeerde Blur onder leiding van Damon Albarn van een springerige britpopband tot een formatie die het even zwaarmoedige als sfeervolle Think Tank (2004) kon maken. Dat Albarn nog meer in z’n mars had was te horen op de twee albums die hij in 2001 en 2005 als onderdeel van Gorillaz maakte. De typische Albarn-zanglijntjes waren een welkome afwisseling in de naar hiphop neigende songs. Dat Albarn tevens hoofdverantwoordelijk was voor de aanstekelijke keyboardloopjes van Gorillaz blijkt uit The Good, The Bad & The Queen.

Aan slechts één sideproject had Damon Albarn niet genoeg. Op de debuut-cd (zonder titel) van deze formatie heeft hij niet de minsten om zich heen verzameld: ex-bassist van The Clash Paul Simonon, ex-gitarist van The Verve Simon Tong en de 66-jarige Nigeriaanse afrobeatdrummer Tony Allen. Een sterrenteam dus. Des te opvallender dat er maar één echt zijn stempel drukt op het debuut: Damon Albarn. Perfectionist en immer bezeten bandleider.

The Good, The Bad & The Queen ligt qua geluid dicht bij dat neerslachtige Think Tank. Daar zijn ze weer: die zanglijntjes, die kleine melodieën. Opener History Song met een ingenieus gitaarloopje zet al meteen de wat mysterieuze toon; de luchtigheid die Blur had is ver te zoeken. Het is zelfs bijna onmogelijk je voor te stellen dat Albarn destijds in videoclips olijk rondsprong in trainingspakken.

Dreigende soundscapes zijn niet de enige veroorzakers van de doemsfeer die op het debuut heerst. Albarn is een fervent tegenstander van de aanval op Irak en neemt de gevolgen van oorlog ook als leidend thema voor het album. Zonder overigens een specifieke oorlog te noemen – iets wat artiesten vaak doen om een album tijdloos te houden.

Albarn is een doemdenker: ‘… you can get it fast in Armageddon/ Everyone is on their way to heaven, slowly’. Ook het donkere boekje van het album sluit aan bij de muziek. De enige kleur wordt veroorzaakt door vlammen boven een brandende stad. Op de plaat is hij net zo beeldend. ‘Friday night in the kingdom of doom/ Ravens fly across the moon/ All in now, there’s a noise in the sky’, of ‘Standing by the old canal/ by the gas works/ celebrate the ghosts flow by/ When all love hurts’. Net als bij The Smiths zijn alle plekken die worden beschreven grauw en kil. Het plaatje moet compleet zijn.

Ook het album is compleet, één geheel. Bij Blur en Gorillaz was Albarn altijd al een begenadigd singleschrijver, een rits nummer-1-hits inbegrepen, maar hier valt de single Hercules pas écht op z’n plaats als hij omringd wordt door soortgelijke klanken, subliem geproduceerd door Danger Mouse, die ook de laatste Gorillaz-plaat voor zijn rekening nam. De inbreng van zijn medebandleden is minimaal, maar Albarn lijkt weinig hulp nodig te hebben om zijn wereldbeeld in woord en klank te vertalen.

The Good, The Bad & The Queen: The Good, The Bad & The Queen. Parlophone/EMI