Space-buff

Dit is de derde keer in mijn leven dat ik me echt probeer te interesseren voor Europa. Mapje aanleggen, stukjes knippen, naar interviews op televisie kijken, boekje over lezen – The works!
En weer ben ik afgehaakt.
Is er geen drama?
Ach, misschien wel. Maar ik zie het niet. Europa is een te lang toneelstuk met een onduidelijke visie van de regisseur. Ik wil best beweren dat Europa belangrijk is, ook voor Nederland, en dat het ons allemaal voordelen zal opleveren – maar dat is het dan.
Ik doe een ‘kieswijzer’ en kom uit bij ene Jaap van Eenennam. Nooit van gehoord. Zal vast een goede man zijn, want ik kies hem: Jaap van Eenennam.
De naam mantraat prettig. Jaap van Eenennam.
Als ik hem google – want dat doe je meteen tegenwoordig, dan twijfel ik niet eens aan hem (Murmellius Gymnasium, Universiteit Twente), maar aan mij. Hij heeft een cv waarvan ik eigenlijk niets begrijp. Hij werkte bij Corus Staal (‘Negotiate frame contracts for IJmuiden site, manage contracts for IJmuiden site’) Heeft-ie onderhandeld voor een site of zo? Welke site… Nou ja, ik zwijg maar, hij is ‘ir’ en dat is toch niet niets, en zijn hobby’s zijn: fotografie, ‘speed cycling’, ‘Continuous improvement, innovation, space-buff’.
Wat is space-buff in hemelsnaam, of maak ik nu, onbedoeld, een flauw woordgrapje?
Hoe dan ook: met Jaap kunnen we de oorlog in. Hij mag op mijn kinderen passen en als hij in de vakantie in mijn huis wil zitten, is hij ook welkom. Maar wat moet ik met Jaap in Europa? Waar is Karel de Grote, als u begrijpt wat ik bedoel. Waar is Churchill, waar is… ik durf het bijna niet te zeggen… Berlusconi?
Ja, Berlusconi. Natuurlijk ben ik het in niets eens met wat Berlusconi wil en doet – ik wéét dat trouwens niet eens precies. Maar een man van in de zeventig, die zijn haar elke dag verft, in de weer is met meisjes van achttien (met goedvinden van hun vader), een miljardair is, een despoot, een dictator, een schurk – en toch democratisch gekozen, die dat ‘je ne sais quoi’ heeft. Ik heb (ik zou hier dolgraag de woorden ‘heimwee naar’ gebruiken) zin in zo’n politicus. Domweg zin. Ik wil me namelijk op een politicus verheugen. In zekere zin verheug ik me ook op Balkenende, omdat ik die zo typisch Nederlands vind. Hij is een stoethaspel, maar dat wekt schaamte op. Althans bij mij. Ik voel bij Balkenende hoe klein Nederland is, en je voelt aan Berlusconi hoe groot Italië wil zijn. En hoe leuk. En hoe katholiek! Zelfs Wilders is in zijn hoekigheid eigenlijk erg Nederlands: hij is een dominee. Keurig, vermoedelijk. Recht door zee. En al die fraaie beelden meer. Maar dat wil ik juist niet.
Ik wil zo’n hypocriete katholieke dictator die meisjes van achttien briljantjes geeft en ze meeneemt naar een buitenhuis aan de kust. Of een Sarkozy: de mooiste en beroemdste meiden zijn voor hem, en als er problemen zijn met Rusland gaat hij naar Poetin, samen met alle tv-camera’s van de wereld.
Ooit werd er van Ad Melkert gezegd dat hij sm-kelders bezocht. Hoi, dacht ik meteen. Goed zo! Op die man ga ik stemmen. Maar terwijl Pim Fortuyn vrolijk voor de EO-microfoon meedeelde dat hij een darkroom verkoos boven een kerk deed men er bij de PvdA alles aan om het sm-imago van Melkert te dempen.
Wat moest ik?
Europa heeft nog geen persoonlijkheid. Die moet gevormd worden door krankzinnige Europeanen. Europa is geen muzische eenheid.
Europa is het land van Jaap van Eenennam: space-buff.