Speelpoppen voor jappanners

Ik heb een tante gehad die ook ‘speelpop’ voor de Japanners is geweest. Ze was een vriendin van mijn moeder en ze sprak altijd openhartig over het seksuele leven van de Jap in WO/2. Tante zei dat de Jap eigenlijk niet zoveel van de Nederlandse vrouw moest hebben; hij vond haar voornamelijk stinken. Ze moest onderdanig zijn en zich gedragen als een Japanse vrouw.

Verder was haar opgevallen dat de Jap in het kamp kon slaan en meppen, maar na het neuken voelde hij zich altijd op een of andere manier ontzettend schuldig en moesten er cadeaus worden uitgedeeld en dienden er privileges te worden vergeven. Meer weet ik me niet van mijn tante te herinneren. Ze stierf ergens in de zestig, maar heeft nog wel een leuk leven gehad, geloof ik. Ik kom er op omdat een paar dagen geleden twee Nederlandse dames bij de Japanse rechter in Tokio zijn gehoord, en de kans dat die dames een niet gering bedrag zullen krijgen wegens de ellende die hun in WO/2 is aangedaan, is behoorlijk groot.
Als mijn moeder, die ook in het Jappenkamp heeft gezeten, eveneens in aanmerking denkt te komen voor dat geld, dan zal ik haar aanvraag hoogstpersoonlijk verscheuren. Want wat ze ook zal krijgen, het zal altijd een fooi zijn. Maar daar gaat het niet eens om.
Het staat buiten kijf dat de Jappen doffe ellende hebben veroorzaakt. Hun gedrag van toen heeft veel levens van nu verpest. Maar om dat te laten afkopen met geld lijkt mij banaal. Dan kunnen de inlanders van toen toch ook naar onze rechters stappen om gehoord te worden en geld te vragen. Wij zijn tijdens die politionele acties net zo erg geweest als Jappen in dat kamp; net zo erg als SS'ers wil ik maar zeggen. En wat met die familie in Nieuw-Guinea wier zoon een kogel in het achterhoofd heeft gekregen van de heer Gonsalves hoogstpersoonlijk? De heer Gonsalves heeft thans een mooie baan en krijgt een nog mooiere baan als ‘supercop’.
Dirty Gonsa is echt niet anders dan welke willekeurige Japanse kampcommandant. Nederland is wat dat betreft nog primitiever dan Japan: wij schamen ons nog steeds voor ons oorlogsverleden. Op 4 en 5 mei huilen we tranen met tuiten omdat we in '40-'45 toevallig aan de goede kant stonden, maar over de dorpen die we even na '45 zelf in de hens hebben gestoken, over de ploppers die we zelf hebben gemarteld, over de Bosjesmannen die we zelf met een kogel hebben geexecuteerd, zwijgen we - want dat staat onze carrie`re in de weg.
Nee, die Japanse ereschulden moeten niet worden uitbetaald! Ik begrijp die gebetenheid van die ereschulders op dat geld ook niet. Ik kan me voorstellen dat je je sterk maakt voor het feit dat de Japanse geschiedenis juist in de Japanse geschiedenisboekjes komt te staan, maar om als oorlogsslachtoffer smerig geld te vragen als genoegdoening, dat kan er bij mij niet in. Ben ik nou de enige die dat vernederend vindt?
Een van die dames die door de Japanse rechter is gehoord, was hoer voor de Jap. Dat moet vreselijk zijn geweest. Ik kan en wil me daar niet eens een voorstelling van maken. Maar dan ga je, zoveel jaar later, de klant die je niet heeft betaald toch niet alsnog om geld vragen?
Een van die vrouwen zei: 'Ik wou dat er iemand hier in Tokio in deze rechtszaal opstond en tegen mij zei: “Ik ben degeen die u al dat leed heeft berokkend.”’
De vrouw zei niet waarom ze dat wilde, al heb ik daar een vermoeden van. Maar die eis was vele malen zinniger dan welke financiele eis ook.