Spelletjes

Voorzijde en achterzijde van dit CAO-boekje zijn versierd met min of meer dezelfde afbeelding van ‘rock, scissor & paper’, een afbeelding die in het boekje ook nog drie keer voorkomt. Op pagina 1 staat een soortement uitleg van Catriona MacLean (1980); die begint zo: ‘Rock, scissor & paper is een twee- of driepersoonsspel, dat gespeeld wordt wanneer er onderhandeld moet worden. Het is een manier om keuzen en beslissingen te maken, wanneer men het niet met woorden alleen kan oplossen.’

Wat betekent dat laatste woordje ‘het’? Op welk ander woord of welke andere woorden slaat 'het’ terug? Misschien moet ik wel lezen dat het spel van 'rock, scissor & paper’ een manier is om keuzen en beslissingen te maken wanneer men het spel van 'rock, scissor & paper’ niet met woorden alleen kan oplossen. Graag zou ik deze zin herhalen. Wie weet.
De oorsprong van 'rock, scissor & paper’ ken ik niet. Ik ben bereid van alles en nog wat te geloven, ook dat het spelletje wordt gespeeld wanneer er onderhandeld moet worden. Ik speelde het in elk geval met familie, vriendjes en vriendinnetjes. Ik kan me niet herinneren dat we Engelse woorden gebruikten of dat we aan het onderhandelen en oplossen waren - het spelletje had te maken met vakantie, op de achterbank in de auto zitten, of met voetbalpauze in de steeg achter ons huis, of met verjaardagen die erg weinig vertier brachten. En wat me, nu ik eraan denk, verder van het spelletje is bijgebleven: ik speelde het niet met iedereen, ik had wel eens geen zin.
Ook andere spelletjes als 'ik zie, ik zie wat jij niet ziet’ - en later - het noemen van namen van Nederlandse steden en dorpen die beginnen met de laatste letter van de voorgaande naam en - weer iets later - het met wijs- en middelvinger slaan en geslagen worden op wijs- en middelvinger, ook die spelletjes speelde ik niet met iedereen. Kwam zelfs nauwelijks in mijn hoofd op, want de mogelijke speelkameraad kon heel makkelijk op voorhand te groot, te slim, te handig, te scheel, te blozend, te onbekend, te wit, te slaperig of te raar zijn. Van verliezen van willekeurig wie was geen sprake.
Ik heb niks te maken met de CAO voor het HBO, ik weet niks of weinig van onderhandelen en heb lang niet altijd kaas gegeten van letterlijk en figuurlijk. Maar de gedachte dat CAO-onderhandelaars een spelletje zitten te doen (of lopen te doen, in de wandelgang) stemt vrolijk en laat straten, veldjes, fietshokken, lokalen en treinen zien, met ruimte voor andere spelletjes, indien nodig. Ik doe graag mee, met iedereen. We kunnen trouwens altijd nog poten. 'Rock, scissor & paper’ is voor twee of drie mensen, ver spugen kent geen grenzen. Wie kan tussen de middag de meeste bessenjenever op? Laten we elkaar steeds proberen te laten struikelen en steeds 'pardon’ zeggen. Of andermans spullen uit het raam kieperen. Of een laken over ons hoofd doen en zo hard mogelijk tegen de muur botsen. Lege broodzakjes vullen we met water, en als we dan de juiste oplossing nog niet hebben, kunnen we een muis loslaten. Of opscheppen over…