Spijt van de euro

Berlijn - De grootste krant van Europa weet de oplossing voor de Griekse crisis. ‘Jullie krijgen poen. Wij krijgen Corfu’, schreef Bild eerder dit jaar. De onderkop bij het artikel: 'En doe de Akropolis er meteen bij…’
Je moet maar durven, in een land dat nog geen zeventig jaar geleden daadwerkelijk de Akropolis bloedig bezette. Voor zulke historische gevoeligheden heeft Duitsland sinds kort even geen belangstelling. Verscheidene liberale en christen-democratische politici sloten zich aan bij het eilandvoorstel van Bild. Want deze keer ziet Duitsland zichzelf als slachtoffer: van buitenlandse speculanten, van een Franse eurocoup, maar bovenal van de corrupte 'bankroet-Grieken’, waar Bild steevast over spreekt. De machtige boulevardkrant, met een oplage van rond de drie miljoen, voert een snoeiharde campagne. 'Wij zijn weer eens de sukkels van Europa!’, kopte het als reactie op het Europese reddingsfonds van 750 miljard euro.
Zulke onderbuikgevoelens zijn niet voorbehouden aan de stamtafels. Ook intellectuelen schetsen een beeld van het hardwerkende Duitsland als gekke Henkie van Europa, die de portemonnee mag trekken voor de pensioenen van luierende Zuid-Europeanen. 'Het reddingsplan betekent niets anders dan dat Duitsland garant staat voor de schulden van andere landen’, concludeerde de neoliberale econoom Hans-Werner Sinn.
Vergeten is het feit dat Duitsland zelf jarenlang het Stabiliteitspact aan de laars lapte. Vergeten zijn ook de miljarden die de voormalige Exportweltmeister verdiend heeft aan de eenheidsmunt. Door de in allerijl gewijzigde spelregels voelt Duitsland zich plotseling niet meer thuis in de monetaire unie. Het land staat, met Nederland als zo'n beetje de laatste trouwe bondgenoot, alleen in Europa. Niet voor niets sprak een landelijke kwaliteitskrant over de 'frankrijkisering’ van de euro.
Met name het besluit om de Europese Centrale Bank staatsleningen te laten opkopen van schuldenlanden druist in tegen alle Duitse monetaire principes, voorop de politieke onafhankelijkheid van de centrale bank en haar hoofdtaak om de inflatie te bestrijden. Hoe diep de inflatieangst nog altijd zit in Duitsland bleek afgelopen week. Banken en handelaren in edelmetaal berichtten over lange rijen voor de deuren. De Duitsers zoeken uit angst voor geldontwaarding massaal hun toevlucht tot goud.
Inmiddels lijkt de Duitse elite te beseffen dat het anti-eurosentiment gevaarlijk kan worden voor de eigen economie. Voor het eerst schaart bondskanselier Angela Merkel zich nu onomwonden achter de Europese reddingsoperatie. En zelfs Bild lijkt gas terug te nemen. 'Hebben we de D-mark weer nodig?’ vroeg de krant afgelopen weekeinde in koeienletters op de voorpagina. Het antwoord luidde ditmaal geheel onverwacht: 'NEIN’.