DANS

Spleten en gaten

La La La Human Steps

Een van de voorstellingen waar ik komend seizoen naar uitkijk is het nieuwe werk (titel nog onbekend) van de Canadese choreograaf Édouard Lock voor zijn dansgezelschap La La La Human Steps. Sinds de creatie van Salt (1998) legt Lock zich toe op het maken van balletten op spitzen, maar dan ontdaan van alle klassieke franje als tutu’s, sprookjesdecors of mannen in maillots. Zijn danseressen voeren hun duizelingwekkende spitzkunsten doorgaans uit op een kaal, donker toneel in sobere, skintight zwarte pakjes. De rol van de mannelijke danser is daarbij cruciaal, maar nogal ondankbaar: vanuit het schemerdonker áchter het spotlicht, gekleed in onopvallende donkere pakken, partneren zij hun vrouwelijke collega’s die in hun handen lijken te breken met alle wetten van de zwaartekracht. Wat overblijft is dans in een heel pure vorm: geraffineerd, met een nerveus kantje en schijnbaar óver de grenzen van het menselijk kunnen heen. Een meeslepend lyrische muzikale omlijsting en een knagend melancholische sfeer doen de rest.

Voor zijn nieuwe stuk, dat het dertigjarig bestaan van La La La Human Steps markeert, laat de choreograaf zich inspireren door twee tragische liefdes uit het barokopera-repertoire: Orphée et Eurydice en Dido and Aeneas. Componist Gavin Bryars neemt de muziek voor zijn rekening en de Russische danseres Diana Vishneva (soliste bij zowel het Mariinsky Theater als bij het American Ballet Theatre) versterkt voor de gelegenheid de gelederen van Locks gezelschap. Het Muziektheater Amsterdam krijgt de wereldpremière op 5 januari 2011.

Locks landgenoot André Gingras zal tijdens seizoen 2010-2011 ook van zich doen spreken. De choreograaf nam op 1 maart het artistiek leiderschap over van Danceworks Rotterdam, uit handen van Ton Simons; een radicale koersverandering voor het gezelschap. Simons’ choreografieën leunden zwaar op de danstradities van Cunningham en Balanchine. Hij creëerde vernuftige dansstukken met een grote nadruk op het gestileerde lichaam en zuivere lijnen; afgewogen, gebalanceerd en stijlgetrouw.

Medium anatomica

Anatomica

Het zal dan ook best even zoeken worden voor zowel dansers als publiek, als ze zich moeten gaan verhouden tot de creativiteit van Gingras, die zijn inspiratie liever zoekt in de bewegingen van skaters, kickboxers of als het moet paaldanseressen om zijn fysieke verhalen te vertellen. Het produceren van eye candy is daarbij nooit een doel op zich; dans is voor Gingras een instrument om zijn (doorgaans niet milde) commentaar te leveren op de wereld anno nu. Daarbij maakt hij het zijn publiek niet altijd even gemakkelijk. In Libido bijvoorbeeld, zijn samenwerkingsproject met enfant terrible Dave St. Pierre (eveneens uit Canada) voor de afgelopen editie van Julidans, verbeeldden twee naakte dansers in een serie zeer expliciete, soms gewelddadige scènes de seksuele oerdrift in al zijn geëxalteerde schoonheid en platte lelijkheid. Daarbij werden álle spleten en gaten van het lichaam nadrukkelijk in beeld gebracht, en daar was lang niet iedereen van gecharmeerd.

Het ziet ernaar uit dat Gingras met Anatomica, de eerste tournee met zijn ‘nieuwe’ Danceworks in het voorjaar van 2011, uit een milder vaatje tapt. Strategisch natuurlijk een wijze zet, maar het is ook een beetje jammer. Wat mij betreft had-ie ze ervan langs mogen geven, daar in die brave Nederlandse Schouwburgen!

Kijk voor de speeldata van La La La Human Steps op www.het-muziektheater.nlen voor Anatomica op www.danceworksrotterdam.nl