OPHEFFER

Sprookje 2

Twee huurmoordenaars moeten een tijdje onderduiken in Brugge. De film, het debuut van Martin McDonagh, begint met een voice over:
Ken: ‘After I killed him, I dropped the gun in the Thames, washed the residue off me hands in the bathroom of a Burger King, and walked home to await instructions. Shortly thereafter the instructions came through – “Get the fuck out of London, you dumb fucks. Get to Bruges.” I didn’t even know where Bruges fucking was.’
[pause]
Ray: ‘It’s in Belgium.’
(…)
Ray: ‘Bruges is a shithole.’
Ken: ‘Bruges is not a shithole.’
Ray: ‘Bruges is a shithole.’
Ken: ‘Ray, we only just got off the fucking train! Could we reserve judgement on Bruges until we’ve seen the fucking place?’

En dan ontrolt zich een van de beste films die ik de laatste tijd heb gezien.
Allengs wordt duidelijk waarom ze moeten onderduiken. Ray heeft een priester gedood, maar daarbij ook een onschuldig kind vermoord.
Bij Camus in De rechtvaardigen ziet een terrorist af van moord op een hertog omdat hij in de koets twee onschuldige kinderen ziet zitten. Je zou In Bruges dus kunnen zien als een vorm van vervolg – wat gebeurt er als je, zoals Ray, wél dat kind hebt vermoord?
Hij krijgt last van zijn geweten en wil dood.
Ray: [huilend] ‘I killed a little boy!’
[Ken omhelst Ray]
Ken: ‘Then save the next little boy. Just go away somewhere, get out of this business, and try to do something good. You’re not going to help anybody dead. You’re not going to bring that boy back. But you might save the next one.’
Ray: ‘What am I going to be, a doctor? You need exams.’

Maar de oudere Ken vindt dat hij moet blijven leven. Ik zal niet vertellen hoe deze meesterlijke film verder afloopt, maar het is om te lachen, om te huilen en om over na te deken.
Het scenario zit als de motor van een Ferrari in elkaar; alles is dubbelzinnig en paradoxaal. Vermoordden ze een priester? Een zware jongen? Of is het een moord op de kerk? De moordenaars zien in Brugge het schilderij Het laatste oordeel van Jeroen Bosch – dat vinden ze mooi; zij voltrekken altijd het laatste oordeel en wordt dat nu over hen voltrokken? In een bepaalde kerk in Brugge wordt het bloed van Christus bewaard; een toeristische attractie die je moet zien, en dat doen ze ook – althans één doet het.
Wat geeft het leven zin als je geen rein geweten hebt? En hoe kan het dat je wel misdadigers kunt vermoorden, maar geen kinderen? Waarom moet je je altijd houden aan je woord – tot welke consequentie? Leugens, misverstanden, vriendschap – de dag des oordeels ontloop je niet. En dat alles in een komische film met flitsende dialogen.
Camus meende dat je, door af te zien van moord op onschuldigen, in een zinloze wereld wel zinvol kon leven door zinvolle beslissingen te nemen. In In Bruges kun je alle hoop laten varen. Er is nooit een rechtvaardiging. Er zijn alleen sprookjes. Er is een sprookjesstad, Brugge, er zijn kerken die sprookjes verkopen, en er is film. Film verkoopt ook sprookjes.
Ken en Ray komen dan ook terecht in een ‘Dutch movie’.
Gaat deze film zien!