Sta ik in de emotie-file?

Iedere keer als ik een vrouw hoor zeggen dat ze eigenlijk vindt dat mannen ook ‘zouden moeten huilen’ en ‘meer voor hun emoties’ uit zouden moeten komen, raak ik altijd vervuld van weerzin.

Ik weet hoe dat komt.
‘Huilende mannen worden altijd kampcommandant’, zei mijn moeder, 'of generaal. Wie huilt, heeft namelijk geen emoties.’
Mijn moeder illustreerde dit door te vertellen over een Japanse kampcommandant die vrouwen sloeg, eten van kinderen afpakte en meer van dat fraais, maar daarbij om de haverklap in tranen uitbarstte.
'Typisch oosters gedrag’, zegt mijn moeder nu. En ik vermoed dat er geen spleetogen op de wereld zijn die zij vertrouwt.
Mannen zijn de laatste jaren terechtgekomen in een emotie-file.
Hij moet zo veel emoties tonen dat hij vastzit. Zijn opgedrongen gevoeligheden zijn zich gaan vermengen met zijn machogedrag, zodat je tegenwoordig steeds vaker de Huilende Spierbundel ziet. Ik bedoel: je ziet, bijvoorbeeld op de televisie, eerst een man die zijn concurrenten vermoordt, aan de tieten van de vrouw van zijn beste vriend zit en in een Jaguar naar Cap d'Eden aan de Rivièra racet, om daar vervolgens in huilen uit te barsten bij zijn vriendin omdat het leven hem zo tegenzit. Ik overdrijf, maar dan begrijpt u het beter.
De emotie-file kom je ook op een ander niveau tegen. Zo heeft de Huilman tegenwoordig allemaal van die politiek correcte praatjes, à la Felix Rottenberg. Steeds vaker hoor ik mannen zeggen: 'Moet er niet een vrouw bij?’ Zit je in de kantine te lunchen: 'Moet er niet een vrouw bij?’ Zit je in het café naar Ajax te kijken: 'Moet er niet een vrouw bij?’ Of nog erger: 'Zou het voetbal niet veel leuker zijn als er een vrouw in het Nederlands elftal zat?’ De man die dit zegt, is de macho die z'n tranen laat stromen als Nederland heeft gescoord of heeft verloren - ik zie in hem altijd iemand die de gaskranen opendraait of een vrouw 48 uur in de brandende zon laat staan.
De Huilman kom je ook tegen bij het type mystieke zwijger - die helemaal om dood te martelen is. Deze saailul zwijgt, zwijgt en zwijgt, maar weet wel op het juiste moment een traan uit zijn oog te laten rollen. Je herkent hem aan zinnen als: 'Ik ben niet goed in woorden… ik kan niet direct reageren…’ Of: 'Ik voel meer dan dat ik het kan uitleggen.’
Al dit soort gedrag zorgt voor de emotie-file. Daardoor kan het dat beschaafde jongeren eerst gezellig iets gaan drinken in een beschaafd café, vervolgens in een steeg iemand doodslaan, en daarna voor de televisie in huilen uitbarsten. Ze roepen elk gewenst gedrag in zichzelf op, want dan zal er altijd wel iets bij zitten wat behaagt. Lol, agressie, moordlust, tederheid. Maakt niet uit.
Nederland staat vijfde op de lijst van seksueel geweld tegen vrouwen. Dat is hoog, terwijl we toch zo'n seksueel bevrijde indruk maken.
Lariekoek dus.
De emotie-file zorgt voor frustratie. Niet alleen raken we daardoor impotent (vijftig procent van de Nederlandse mannen wil de Viagra-pil), we weten werkelijk niet meer wat we voelen - en wat we moeten voelen.
De daklozenkrantverkoper bij Albert Heijn huilt als hij een gulden extra krijgt. Steeds meer schrijvers en intellectuelen vertellen je dat ze verslaafd zijn aan soaps om daarbij lekker te huilen. En de agressie neemt maar toe.
Het wordt tijd dat vrouwen weer eens de macho willen. De man die weet wat hij wil - en daarmee wordt niet een carrière bedoeld, en ook niet een fijne carrière in de huishouding. Maar een man die doodsimpel onderhoudend kan zijn, kan kijken, kan meeleven, nu eens eigenwijs is, dan weer wijs, nu eens aardig is, dan weer een schoft. Nu eens ziek is, en dan weer beter.
Iemand die in stilte huilt.