Staat van verlekkering

David Mitchell, Wolkenatlas. € 10,-

Thomas Pynchon, Mason & Dixon. € 15,75

Nu dan, voor de zomerstop, sta ik voor een van mijn favoriete momenten van lezen: het moment van treuzelen. De laatste maanden besprak ik bijna elke week een roman. Daar zit een onmiskenbare zakelijkheid in. Meteen na het dichtslaan van een boek greep ik naar het volgende – dat met de hoogste actuele waarde. Lezen als een kettingroker. Maar nu het zomer is heb ik het zeldzame moment van uitgesteld genot, de weelde van het bedenken welk plezier elk boek me mogelijk kan bezorgen.
Het is een voorpret die me nu al tijden bezighoudt en op het moment bezin ik me op de volgende titels: Mason & Dixon van Thomas Pynchon, Cloud Atlas van David Mitchell, de muziekcultuurgeschiedenis The Rest is Noise: Listening to the Twentieth Century van Alex Ross, Son of the Morning Star: General Custer and the Battle of the Little Bighorn van Evan S. Connell, Couples en Marry Me van John Updike, The Counterlife van Philip Roth, Landscape and Memory van Simon Schama, Two Lives van Janet Malcolm.
Ook had ik al een tijdlang Speer: Een biografie van Joachim Fest bewaard, maar in twee onbewaakte momenten voor het slapengaan ben ik daar van de week al doorheen gescheurd. Te gulzig.
In de staat van verlekkering zijn de omslag, het zetwerk en het papier essentieel. De boeken liggen meestal naast mijn bank, waar ik ze in deze dagen van Tour-etappes en WK-wedstrijden oppak, doorblader en op een willekeurige bladzijde met één oog begin te lezen. Niet te lang, hooguit een bladzijde. Daarna leg ik ze weer weg en wacht ik tot het moment komt dat ik de rust en tijd heb ze écht te lezen.
Maar lui lezen is dik lezen. Hoe dikker het boek, hoe meer je het gevoel krijgt dat sloomheid is toegestaan. Voorheen betekende dat de familiegeschiedenissen waar die Indiërs en de Latijns-Amerikanen zo in uitblinken, romans waar je landerig door de verhalen over voorgeslachten van de hoofdpersonen heen bladert voordat je bij de echte actie aankomt. Deze zomer wil ik louter actie. Daarom lees ik in ieder geval Cloud Atlas, de postmoderne matroesjka-pop van vertellingen-in-vertellingen van David Mitchell, en Mason & Dixon, over het duo Britse geografen die in de wereld van meesterfantast Thomas Pynchon tijdreizen en met indianen knokken. Mijn uitgave weegt 850 gram.