Menno Hurenkamp

Stadsnomaden en Iederwijs

A. van der Louw is stadsnomade. Geen krant of tv heeft de merkwaardige man overgeslagen die zijn acht kinderen huisvest in enkele caravans op een gekraakt terrein in Amsterdam. De beelden zijn steevast dramatisch. Slordig geklede kinderen met kapotte brommers als speelgoed, jonge meisjes met hoofddoeken, en A. van der Louw met een lange baard. Tot voor kort lukte het hem om zichzelf en zijn kinderen aan «het systeem» te onttrekken. De kinderen gingen dus ook niet naar school. Erg behulpzaam was dat Van der Louw zich overal uitgeschreven heeft in Nederland. Ze zijn er niet en zolang ze het strafrecht niet overschrijden, kunnen ze ook niet tot de orde worden geroepen. Dit tot ergernis van onder anderen de Amsterdamse wethouder Ahmed Aboutaleb. (Hij zou het liefst de jeugdzorg onder politiek gezag brengen om aan dit soort misstanden direct een einde te kunnen maken. Dat idee leeft bijvoorbeeld ook bij de jeugdcommissaris Steven van Eijck. Het politieke verlangen om de jeugd te beschermen zwakt overigens sterk af zodra er scholen bij betrokken zijn. Dan is het artikel 23 voor en na.) Inmiddels heeft Jeugdzorg de kinderen bij Van der Louw vandaan gehaald.

Van der Louw is volgens een gemeentewoordvoerder een «handige Harry». Je kunt ook zeggen dat Van der Louw zijn rechten goed kent en zich bedient van een uiterst liberaal «eigen verantwoordelijkheid»-jargon. De kinderen zijn van hem en volgens de Kinderbescherming is er niks mis met ze. Ze zijn niet vies of opvallend dom of mishandeld. Door een maas in de wet hoeven ze niet naar school. Klaar uit. Vergelijk deze zaak met de Iederwijsscholen. Dat zijn «scholen» waarop kinderen volkomen hun eigen gang mogen gaan: ieder kind weet zelf wat het wanneer moet leren. Elk kind wordt er gekoesterd als een volkomen uniek individu, dat zijn dagen met het organiseren van slakkenraces mag slijten tot het besluit om te leren dat twee plus drie vijf is. De ouders die voor deze «scholen» kiezen gebruiken echter niet het moderne «eigen verantwoordelijkheid»-jargon, maar jaren-zeventigtaal over de spelende mens en het zelfsturende kind. Kinderen op een Iederwijsschool en kinderen die tussen volwassenen mogen rondhangen op een kraakterrein leren even veel of weinig. Maar op de Iederwijsscholen, waar ze vanaf dag 1 wordt ingepeperd dat ze uniek zijn, worden de perfecte deelnemers aan de grotebekmaatschappij klaargestoomd. Op een kraak terrein leren de kids vermoedelijk een bescheidener vorm van zelfstandigheid.

Het probleem is niet dat Van der Louw zijn kinderen naar eigen inzicht wil versjteren. Dat mogen Iederwijs-ouders ook. Het punt is dat hij dat zonder «school» doet en mét de islam. Twee dingen waar Nederland niet mee overweg kan, en dus één te veel. Zo schrijft Het Parool van vrijdag nogal suggestief: «Abbie – een autochtone Amsterdammer die zich tot de islam heeft gewend, en in één moeite door zijn kinderen ook maar heeft bekeerd (…)» Wie zou nog verontwaardigd zijn over een bekeerde katholiek die zijn kinderen ter communie stuurt? Welke krant zou dat in een nieuwsbericht durven brengen? Bracht Van der Louw vanuit zijn caravans af en toe een onleesbare roman uit, was hij een door Het Parool bejubelde bohémien, die Amsterdam de broodnodige kleur gaf. En die kinderen leerden zich ook zonder school vast wel redden, met zo’n zorgzame vader.