De Groene Live #26: Strijd om de ziel van Amerika. Kijk vanavond om 20.30 naar de live-uitzending. Meer informatie

De beste kunst voor thuisblijvers #10

Stand-upcomedy op Netflix en de digitale catalogi van Metropolitan Museum in New York

De Groene verzamelt de beste cultuurtips voor de thuisblijver: kunst die online alsnog in première gaat, virtuele rondleidingen door musea, spontane optredens op Instagram en een enkele all-time favourite van een van onze kunstcritici.

De cultuursector is tot nader orde gesloten en achter de dichte deuren van theaters, musea en bioscopen hoopt de kunst zich op. Er zijn opera’s en toneelstukken waarvoor maanden gerepeteerd werd, maar die vooralsnog niet in première kunnen gaan. Complete tentoonstellingen die ongezien blijven, films die op de plank belanden. En dat in een tijd waarin de roep om kunst luider lijkt te klinken dan ooit tevoren. Daarom tippen wij de beste cultuur voor de thuisblijver. Kunst die alsnog in première gaat, maar dan online, virtuele rondleidingen door musea, spontane optredens op Instagram en een enkele all-time favourite van een van onze kunstcritici.

Vandaag tips van Jan Postma, Walter van der Kooi, Joke de Wolf, Basje Boer en Marijn van der Jagt.

1. Roland Barthes

Tot mijn grote spijt ligt een van de boeken waarnaar ik het meest uitkeek op de redactie van De Groene, ver van mijn Rotterdamse quarantaine-adres. In Keeper of the Hearth bracht Odette England een grote verzameling beelden en teksten bijeen van fotografen, curatoren en historici. De bijdragen zijn stuk voor stuk reacties op de door Roland Barthes niet-gepubliceerde foto van zijn moeder op vijfjarige leeftijd, het onzichtbare beeld in het hart van Camera Lucida.
Gelukkig leverde de postbode vorige week ook twee boeken thuis af, beide uitgegeven door het onvolprezen Mack. Jason Fulfords Picture Summer on Kodak Film is, net als zijn eerdere boeken, lichtvoetig en vrolijk. Guido Guidi’s In Veneto, 1984-89 is gevuld met grootformaat-foto’s gemaakt in Noord-Italië. Een soort sub-urbaan landschap dat lijkt voor te sorteren op het post-industriële tijdperk. Vederlichte nostalgie, een treurige leegte en gewoon de wereld zoals hij ooit ergens was. (JP)

2. Telefilm

De schatkist van Telefilm, voor tv gemaakte speelfilms. Ontelbare. Maar hier een favoriet uit 2014: De uitverkorene van Theu Boermans, met Kees Prins en Pierre Bokma. Het waargebeurde verhaal van bloei en ondergang van het softwarebedrijf van de streng christelijke gebroeders Baan. (WvdK)

3. Lichtjaren

Lichtjaren, een geschiedenis van de fotografie door Hans Rooseboom, conservator fotografie van het Amsterdamse Rijksmuseum (uitgegeven bij Meulenhoff) is geen handboek, wel een toegankelijke, zij het soms wat stijve rondleiding door het brede gebied van kunst- en niet-kunst-fotografie van 1839 tot nu. In thematische hoofstukken geordend met veel aandacht voor de Nederlandse kant van de geschiedenis en zelfs met een handleiding voor het verzamelen van fotografie. Overzicht op een heel andere schaal is het archief van het Metropolitan Museum in New York, dat alle eigen tentoonstellingscatalogi tot 2009 online toegankelijk heeft gemaakt. (JdW)

4. John Mulaney

Stand-upcomedy vind ik al gauw wat al te frivool, maar bij John Mulaney kan ik die frivoliteit juist goed hebben. Het heeft allemaal niet zoveel om het lijf, maar de grappen zijn goed en raak, en dat oppervlakkige is in deze tijd juist prettig troostrijk. Op Netflix staan op dit moment twee van zijn shows: The Comeback Kid en Kid Gorgeous. Nog beter vind ik New in Town, die daar niet te vinden is, maar waarvan de audio via Spotify te beluisteren is. (BB)

5. Theaterkrant

Online theatermagazine de Theaterkrant bedacht een slimme manier om aandacht te besteden aan voorstellingen die in de coronatijd niet in première kunnen gaan. Onder de titel ‘Niet Op’ wordt rond de dag van de beoogde première in plaats van een recensie een van de makers ervan aan het woord gelaten: de regisseur, een acteur, de schrijver of een vormgever. Informatie die zij geven over de inhoud en het werkproces krijgt een extra gevoelslaag door de leegte van de plotselinge afgelasting. De geïnterviewde regisseur Judith Faas over De zijlijn, de derde in een reeks voetbalvoorstellingen van BonteHond en Dox, die op festival Tweetakt in première zou gaan in de kantine van de Utrechtse voetbalvereniging Sporting ’70: ‘Het was zo’n abrupte stop. Je beseft niet hoe intens een repetitieproces is tot het ineens afgekapt wordt. Je ziet elkaar zo veel, niemand had zich gerealiseerd dat we elkaar ineens niet meer zouden zien.’ (MvdJ)