Statenlozen

Er zijn in ons land nu ongeveer negenduizend vreemdelingen die uitgeprocedeerd zijn, maar niet uitgewezen kunnen worden omdat geen land ze wil hebben. Ze worden overal geweigerd.

Ze verblijven dus hier zonder papieren die hen ook maar enige mogelijkheid geven, maar ook zonder een status die maar enige mogelijkheid geeft.
Het beleid is om deze mensen geen bewegingsvrijheid te geven, maar ze in zoverre humaan te behandelen dat ze niet met criminelen in een cel hoeven te zitten. Ze moeten verblijven in een soort kampementen, zou de vorige regering gezegd hebben.
Wat bieden we die mensen? Geen enkel uitzicht, geen scholing, geen werk, geen toekomst. Alleen maar rondhangen. Zo'n beleid vraagt om een poging tot vluchten en onderduiken in de illegaliteit. Daarbij ben ik van mening dat het opsluiten van mensen die niet crimineel zijn ze wel criminaliseert. Al was het alleen maar in de publieke opinie.
Vroeger kenden we het begrip ‘statenloos’. Die mensen hadden wel een identiteitsbewijs, je kon er mee reizen maar je moest voor elk land een visum aanvragen en je mocht geld verdienen.
Gaan we voor de zoveelste keer praten over de aanzuigende werking die Nederland zal hebben als we mensen zonder papieren vrijheid van gaan en staan geven?
Het repressieve beleid ten aanzien van dit soort mensen heeft geleid tot een onmenselijke normvervaging bij de overheid. Het wordt tijd om eens opnieuw vast te stellen wat de uitgangspunten zijn van vreemdelingenbeleid, humanitaire behandeling en antidiscriminatiebeleid. Samen.