‘stel je eerst netjes voor!’

Veel uitzendbureaus voldoen aan discriminerende wensen van werkgevers (‘liever geen kleurling’), zo bracht een onderzoek van het Landelijk Bureau Racismebestrijding in 1986 aan het licht. Allochtonen zelf merken dat niet - die horen niet meer dan: ‘Sorry, we hebben geen werk voor je.’ Vandaar dat Winston Kout in datzelfde jaar Coloured Holland oprichtte, een uitzendbureau dat zich nadrukkelijk richt op de bemiddeling van allochtoonse werkzoekenden.

Kout: ‘Toen ik op mijn drieëntwintigste uit Suriname emigreerde, bleek ik precies drieëntwintig jaar achterstand te hebben op de arbeidsmarkt hier. Gewoon omdat de autochtonen al vanaf de kleuterschool naar de televisie keken en vriendjes hadden gemaakt. Via een oom bij Philips, een neef bij de politie of een studiegenoot bij de gemeente rolden ze zo een bedrijf binnen. Wie sollicitanten screent, is immers op zoek naar verwantschap: kijkt hij ook naar Studio Sport, zat zij ook op Minerva, leest hij ook De Groene Amsterdammer. Terwijl ik niet eens wist wat een uitzendbureau was.’
Coloured Holland heeft inmiddels vestigingen in Arnhem, Den Haag en Amsterdam, alwaar ze haar hoofdkwartier heeft in een gebouw vanwaaruit ooit handel werd gedreven met de koloniën 'Dat heeft de voorzienigheid gewild’, aldus Kout. Jaarlijks helpt het uitzendbureau een paar honderd van haar 15.000 ingeschrevenen aan een baan. Vergeleken met de cijfers van andere uitzendbureaus is het succes relatief. Kout wijt dit voor een deel aan oneerlijke concurrentie. 'Wij kunnen geen hotels afhuren in Atlanta of agendaatjes uitdelen met een opgevouwen briefje van duizend erin. Wij moeten het vooral hebben van idealisme.’
Bovendien blijken de vooroordelen hardnekkig. 'Moslims zijn niet bruikbaar tijdens de ramadan en Surinamers willen continu op vakantie, weet je wel.’ Ook de presentatie van allochtonen stuit wel eens op weerstand. 'Die is vaak anders: wat minder formeel, directer. Maar ja, we leven nu al 25 jaar in een multiculturele samenleving. Die vooroordelen zouden nu toch wel weg moeten zijn.’
Volgens Kout is het dan ook tijd dat de overheid gaat ingrijpen. Bedrijven zouden moeten worden gedwongen om een bepaald percentage allochtonen in dienst te nemen, op straffe van een boete. 'Als je aan de portemonnee van mensen komt, zal je eens zien hoe snel de vooroordelen verdwijnen. Sociale integratie is immers ondenkbaar zonder economische integratie. Het probleem is alleen dat er hier geen politici zijn met werkelijke macht. Als niemand iets durft te ondernemen, dan is het migrantenbeleid toch een lachertje. Wim Kok zou zich als een vader des vaderlands tot zijn volk moeten richten, in plaats van te discussiëren over een stom brood.’
De Surinaamse Marlon, die even later Coloured Holland binnenwandelt, is niet zo geïnteresseerd in politiek. Hij wil gewoon geld verdienen, zodat hij meekan met een schoolreis naar Rome. Receptioniste Hafida weet wel iets voor hem, maar trekt hem eerst stevig aan zijn dreadlocks: 'Als je nou zo dadelijk opbelt, vraag dan niet meteen of ze werk voor je hebben. Stel je eerst netjes voor.’ Marlon kijkt haar aan alsof hij water ziet branden. 'Allicht. Ik ben toch niet gek!’