Stemrecht is effectiever dan slaag

In Brussel is het voor de derde keer in vijf jaar tot rellen gekomen tussen de ordediensten en allochtone jongeren. Ditmaal was de aanleiding het neerschieten van een drugsdealer van Marokkaanse afkomst. De man, naar verluidt niet gewapend, werd neergemaaid door vijftien kogels nadat hij eerst een politieauto had aangereden. Nogal wat allochtone jongeren probeerden met stenen, staven en molotovcocktails duidelijk te maken dat je ook langs een verdachte heen kunt schieten. Dat neemt niet weg dat dit soort straatgeweld af te keuren valt. Zeker wanneer men ook geweld gebruikt tegen brandweerlui die gewoon hun werk doen. Jongeren die zich schuldig hebben gemaakt aan geweld, moeten opgepakt en berecht worden.

Anderzijds moet het besef rijpen dat met een puur repressieve aanpak de oorzaken van deze periodiek weerkerende onlusten niet worden weggenomen. Of het nu in Vorst, Molenbeek of Anderlecht is, de vaststelling is altijd dezelfde: Brussel is geen leuke stad voor een jonge migrant. Gebrekkige huisvesting in grauwe wijken, geen of weinig mogelijkheden tot ontspanning, sport of recreatie om een gezonde dosis energie kwijt te raken. Een avondwandeling in Anderlecht is een beklemmende ervaring. En wij kunnen het weten, want de kantoren van De Morgen liggen op geen vijf minuten afstand van de plaats van de rellen.
Wanneer je als allochtoon zo'n wandeling door de stad maakt, kun je je papieren maar beter niet vergeten. Een modale Belg kan een leven lang in Brussel rondlopen zonder ooit gecontroleerd te worden, sommige allochtone jongeren moeten er een paar keer per dag aan geloven. Die controles worden bovendien uitgevoerd door agenten die, om het zacht uit te drukken, niet altijd blijk geven van respect voor de veelheid van culturen die in Brussel woont.
Er is in Brussel weinig hoop voor de jonge allochtoon. Weinig hoop om ooit een beetje behoorlijke baan te vinden, weinig hoop om ooit op een normale manier op de sociale ladder te stijgen. Vaak zijn de enige statusvoorbeelden die hij ziet die van allochtone jongeren die hun BMW verdiend hebben met drugshandel. Je moet sterk in je schoenen staan om dan de verleiding te weerstaan.
Nogmaals, het zijn verklaringen, geen excuses. Maar veel verwondering wekt het niet dat bij mensen die zich achtergesteld voelen, die dagelijks racisme meemaken, af en toe de stoppen doorslaan.
De enige manier om daaraan iets te verhelpen, is deze mensen, die deel uitmaken van onze gemeenschap, ook de middelen te geven hun verzuchtingen kenbaar te maken en af te dwingen. In een normale democratie gebeurt dat via het stemrecht. De enige manier om daaraan iets te verhelpen, is deze mensen uitzicht op een baan te bieden, en hen niet tot uitkeringsverslaafde of drugsdealer te maken.
Het stemrecht en banenplannen zullen natuurlijk niet alles van vandaag op morgen oplossen. Net zomin als een knuppel dat doet. Maar repressie alleen zal het vuur slechts langer laten smeulen, tot het op een dag weer oplaait.