DANS

Stijf van de adrenaline

Viewture

Er zijn voorstellingen die je nooit vergeet. Voorstellingen die zo goed in elkaar zitten, zulke sterke beelden oproepen en zo'n impact hebben dat je ze jaren later, als was het de dag van gisteren, nog scherp voor de geest kunt halen. TRIP uit 2007, van de toen nog schoolgaande choreografen Chris Leuenberger, Lea Martini en Julia Jadkowski, was zo'n voorstelling. Krisztina de Châtel en Itzik Galili, artistiek leiders van Dansgroep Amsterdam, haalden het drietal naar hun gezelschap om het werk, oorspronkelijk voor drie dansers, te vertalen naar TRIP en masse voor groot ensemble als onderdeel van Viewture, het eerste tourprogramma van hun gezelschap dit seizoen.
TRIP is een compromisloze choreografie die alles vraagt van de dansers en ook de kijker uitdaagt. Met wijd opengesperde monden, gebalde vuisten en stijf van de adrenaline vormen de dansers een intrigerende groep: ze zakken in slowmotion naar de grond, staan juichend in een rij op en neer te springen of marcheren, denkbeeldige kalasjnikov in de armen, in strakke formaties over het toneel. De choreografen refereren aan beelden die iedereen kent. Beelden van voetballers die na een doelpunt in uitzinnige slides over het gras glijden, van demonstranten die door rubberkogels getroffen het asfalt raken of van kindsoldaten op trainingskamp.
Zonder daarbij hijgerig te worden maakten Leuenberger, Martini en Jadkowski met TRIP een confronterende voorstelling over fanatisme, massahysterie en groepsgedrag. Door de bewegingen te stileren en in dwingende herhalingen achter elkaar te zetten krijgt het publiek niet alleen de ruimte om ze keer op keer anders te interpreteren maar wordt de choreografie tegelijkertijd in een overtuigende, esthetische vorm gegoten. TRIP op een wonderlijke manier abstract én expliciet.
Het is dan ook een goede keuze van Dansgroep Amsterdam om het stuk als TRIP en masse mee te nemen op een Nederlandse tournee. Maar er zijn ook bedenkingen. De originele versie was gemaakt voor kleine zalen waarbij men bijna letterlijk boven op de dansers zat. Iedere blik, iedere ademstoot en iedere sliert speeksel die uit die steeds maar opengetrokken monden liep, had betekenis. Op rij twaalf van de Stadsschouwburg gingen een heleboel van die details verloren, waardoor het origineel aan impact inboet. Aan de dansers van het gezelschap dus de uitdaging om consequent en in het kwadraat intensiteit te geven aan iedere beweging. Want zonder dat blinde vuur in de ogen, zonder die geconcentreerde kracht in elke wijzende vinger of de verbetenheid waarmee keer op keer wordt opgestaan na iedere val wordt TRIP en masse een curieuze, holle vertoning. Pas als de hele cast een voorbeeld neemt aan Helena Volkov, Ricardo Rus Da-Silva of David Essing zal het stuk ook in grote theaters staan als een huis.
Voorafgaand aan TRIP en masse staat Intermezzo op het programma, een nieuw werk van choreografe Giulia Mureddu. Hierin spelen vijf dansers met het contrast tussen korte, explosieve bewegingen en verstilling. Intermezzo moet het vooral hebben van de vele korte solo’s waarin iedere ledemaat van de dansers over een eigen wil lijkt te beschikken. Dat levert mooi bewegingsmateriaal op waar de dansers schijnbaar door worden overvallen. Gezet op twee rustige versies van La vie en rose (ook die van Grace Jones met een extra lang intro) vormt dit werkje een luchtige opmaat naar het veel intensievere TRIP-geweld.

Viewture, gezien op 22 september in de Stadsschouwburg Amsterdam (première). Nog tot 30 oktober te zien in verschillende theaters.
www.dansgroepamsterdam.nl