Philip Mechanicus

Stof genoeg

Slechtziende ornithologen op hun wenken bediend. Afgelopen weekend. De televisieweergave op BBC 2 van het Masters golftoernooi in Augusta, in de U.S. Behalve en naast de steeds weer dramatische geluidsweergave van het contact tussen iron en bal op de tee bij de afslag, viel er een akoestisch tovertapijt van de meest wonderschone vogelgeluiden te beluisteren. Leefde Messiaen nog maar en waar sport al niet goed voor is. Hoewel zeer aan mij besteed was ik, vogeldom van huis uit, behalve de zeggingskracht van finch en blackbird niet in staat ook maar één andere triller of aan diggelen gevallen toonladdertje thuis te brengen.

Tot de mooiste en zeer zicht bare gevleugelden behoorden, buiten kijf, de fraaie serie one below par van de nieuwe kam pioen van dit jaar Tiger Woods.

Na de daaropvolgende en onvermijdelijke misser merkte de commentator vol Britse snedigheid op: «You can’t birdie them all!»

Tiger was onverbiddelijk. Met een swing van voorwereldlijke kracht en zijn put op de laatste hole gaat hij als meer dan meta fysisch de geschiedenis in.

Er dook ook nog een enkele eagle op. Albatros werd niet waargenomen.

Voor wat hoort wat. De natuur is nog harder dan de sport, want de daarop volgende maandagmorgen bleken in Amsterdam helaas twee nog niet eens zo heel oeroude vogels gevlogen. Musicus Wally Tax en beeldend kunstenaar Theo Niermeyer. Allebei zeer cool en IJzeren Dichter Theo zelfs nog iets cooler.