Philip Mechanicus

Stof genoeg

Warmte hier en warmte daar. Met je ogen dicht lijkt het op elkaar. Daarom verdient het de voorkeur de ogen geopend te houden. Het was 35 jaar geleden en mijn verblijf in Cargese, halverwege de westkust van Corsica, werd gekenmerkt door merkwaardige observaties.
Allereerst was daar die koe op het strand. Hij stond aan de vloedlijn met op de achtergrond die gemakzuchtige golfjes waar de Middellandse Zee zo goed in is. Vreemder zie je het nooit. Een koe aan het strand.
Niet ver van de koe, luttele meters landinwaarts slechts, kleine subtiele vijvertjes. Zoutwatervijvertjes. Tot mijn verwondering zwommen daar heel gewone kikkervisjes. Precies zoetwaterkikkervisjes. Of zouden dit later buitengewone zoutwaterkikkers worden? Helaas was er geen tijd om daarop te wachten. De kikkervisjes zwommen zo ongehinderd en opgewekt rond dat het wel leek alsof ze door toevoeging van een beetje peper uit de molen ook niet van hun dartel apropos gebracht konden worden. Dat dit voor sommige van hen in de verre toekomst wel zo zou uitpakken, daar hadden ze geen weet van. Die vrolijke kikkervisjes.
Dan was daar nog die middag dat ik samen met een Corsicaanse boer de drempel van diens huis overschreed en hij zei: «In dit huis liegt iedereen behalve ik.» Daar moest ik over nadenken. Het ontbrak ook hier helaas aan tijd. Na het drinken van een glas wijn gingen we weer naar buiten en toonde hij mij een vervaarlijk pistool. Een zware Mauser, buitgemaakt op een Duits officier. Eigenhandig om zeep geholpen. We liepen naar het bos. Hij richtte het wapen op een willekeurige boom en schoot. Bood mij aan hetzelfde te doen. Op welke gronden kon ik weigeren?
Ik koos mijn boom en haalde de trekker over. Alle andere bomen weerkaatsten de mee dogenloze knal. Nog steeds verbazing, ingelijst in schaamte. Die boom had mij toch niets gedaan?