Televisie

Stop met bn’er uithangen

TELEVISIE Prem

Doorgestoken kaart, het water dat Claudia de Breij in het gezicht van Prem Radhakishun gooide tijdens de aftiteling van De wereld draait door vorige week? Spijt dat ik het niet gezien had toen ik in de Volkskrant las hoe ver Prem zou zijn gegaan en afgegaan. Klokke 20.00 uur verlaat ik DWDD namelijk voor het Journaal. Vanwege de volslagen krankzinnige vormgeving; vanwege het bruggetje van presentator naar weerman (‘het gaat er dus heet aan toe in de strijd tussen regeringsleger en Tamil Tijgers; en Gerrit, mogen wij hier ook hoge temperaturen verwachten?’); vanwege de stem van de man in de straat (‘politie en justitie moeten deze misstanden keihard aanpakken’); en vanwege het meestal komische toetje dat wordt beloofd als we na het weerbericht blijven kijken – uitglijdende Koreanen over beijzelde brug. Het geeft me het blijde gevoel dat ik ook met Alzheimer het Journaal nog altijd zal kunnen volgen dankzij, paradoxaal, vernieuwingen en verjonging, ingezet na de fortuyniaanse volksopstand.

Prem dus. Die was bij begin van de uitzending al het beeld in gelopen en had Claudia onderbroken. Dat hoefde niet op dronkenschap te wijzen: Prem is ook nuchter tot veel in staat, zoals al de eerste keer opviel dat ik hem mocht aanschouwen, in een uitzending van Villa BVD: nooit eerder een meer zelfingenomen, luidruchtiger en olifantshuidiger meningventer mogen aanschouwen, die bovendien verstand van Alles meende te hebben. Desondanks of daardoor mocht en mag hij steeds weer aanschuiven. Sterker, hij kreeg met Prem Time een eigen programma. Omdat dat voor de honderdste keer werd uitgezonden was hij in DWDD.

Gelukkig bleek de gemiste scène toch op band beland. Een nachtelijke herhaling, en daardoor zal ik nooit weten of de prompte slowmotionherhaling van water-in-gezicht wijst op a) afgesproken werk; b) een geniaal snel handelende regisseur; c) een latere toevoeging. Maar veel verrassender dan het schandaaltje bleek de voorafgaande teneur van Prems woorden. Hij was overal op nummers 100 aan gaan bellen om te vragen hoe het met Nederland gesteld is (toevallig bij religieuze gemeenschappen, Hindoestaanse ondernemers, moskee, etnisch gemengd bejaardenhuis en erotisch massage-instituut – zijn redactie weet waar ze hem wil hebben).

En hoe staat het? vroeg Claudia, toen ze hem even in het gareel had. Zijn aandoenlijke antwoord ging onder in de huizenhoge golven vuil water die hij zelf had veroorzaakt: het gaat goed in Nederland, waar we allemaal over zeiken maar waarvan we de schoonheid moeten zien, gelegen in de bereidheid een brug te slaan tussen alle gezindten. ‘Nederland is een fucking mooi land.’ Zijn bewijsvoering kwam weinig verder dan dat witte kankerende bejaarden toch maar mooi wel roti aten. Desondanks een historisch moment. Is honderd niet een mooi moment om te stoppen? vroeg Giel Beelen, geërgerd door het gebral. Ik ben bang dat hij om andere redenen gelijk heeft: wat moeten we met een tandeloze Prem? Wiens Prem Time mooi wel systematisch komt waar het wringt en wrijft en spant. En die, als hij maar niet onder studiolampen zit, met zijn malle stijl mensen aan het woord krijgt en laat die we niet vaak horen en willen horen. Kom op Prem, het is een teringzooi: vooruit, het land in. Stop met Bekende Nederlander/Surinamer uithangen. En met drinken.