Straatprediken popmuziek

De voorverkoop voor hun concert in Paradiso is net begonnen. Als het hier net zo gaat als in Engeland is het al te laat: de tournee door het Verenigd Koninkrijk was in een uur uitverkocht. De BBC zendt binnenkort een special over ze uit. Ze sierden de cover van NME en Q, en The Face prees ze aan als ‘Kings of Rock’.

Oubolliger kan het bijna niet, ‘Kings of Rock’. 'The Manic Street Preachers rule’, weet het hipste aller hippe bladen. Zelf hebben de Preachers altijd volgehouden dat ze 'the most important band of the decade’ zouden worden. Ze lijken een eind op weg.
In 1996 zetten ze een stap in de goede richting. Met het album Everything Must Go bereikten ze een groot publiek, terwijl ze daarvoor, drie cd’s lang, een cultbandje waren. Maar met vier top-tienhits ben je geen cultband meer. In ieder geval niet in Groot-Brittannië.
Waarschijnlijk hebben de Manic Street Preachers in Nederland binnenkort eenzelfde status. De single die hun nieuwe album aankondigde, 'If you tolerate this your children will be next’ wordt hier goed ontvangen.
'If you tolerate this’ is een 'radio friendly’ nummer met een lekker refreintje. Iets té friendly, en iets té lekker, eigenlijk. Geen haken, geen ogen. Minder dan toen de band zich nog liet inspireren door Joy Division, The Clash en The Smiths.
De Manic Street Preachers worden wel gezien als een intelligente band. Dat krijg je als je je enigszins geëngageerd opstelt en wel eens een boek leest. Ze omarmen de filosofie van de Situationisten en zijn voortdurend kritisch ten opzichte van de huidige consumptiemaatschappij. En daar zingen ze hun songs over. Daar maken ze verhaaltjes over.
This is my truth tell me yours heet het nieuwe album. Net als de single heeft het een algehele radiovriendelijkheid, een soort romantiek met net genoeg intellectualisme om niet helemaal middle of the road te lijken. Elke song heeft een motto, dat varieert van een uitspraak van Gandhi tot een dichtregel van Sylvia Plath. Ook de beeldende kunst wordt met graagte opgevoerd als inspiratiebron.
Mahatma Gandhi leverde het uitgangspunt voor het openingsnummer, 'The Everlasting’: 'Als je een minderheid van één bent, dan is de waarheid nog steeds de waarheid.’ Via 'Grote kunstenaars hebben geen land’ van Alfred du Musset (bij 'If you tolerate this’) komen we bij Napoleon. Hij zei eens: 'Het leven is mij een kwelling. Niets schenkt me enig genot. Ik zie slechts droefheid in de dingen om me heen.’ Past dat even mooi bij 'You stole the sun from my heart’, dat aansluit bij wat we kennen van New Order en Nirvana.
'Ready for Drowning’ en 'Tsunami’ zijn overbodige nummertjes.
'My little Empire’ maakt iets goed. Semi-akoestisch opgezet, met cello, mist het de bombast die andere Preachers-nummers wel eens doet verzuipen in hun eigen pretentie. Minder is meer, in dit geval. Ook in 'Born a girl’: een eenzaam arpeggio-gitaartje en een accordeon, genoeg voor een verstild muziekje, als een schilderij: 'And I wish I had been born a girl/ And not this mess of a man’.
Picasso en Pollock ('Be Natural’ en 'Black Dog on my Shoulder’) leiden uiteindelijk naar de apotheose van This is my truth. ’S.Y.M.M.’ is geïnspireerd op het drama in Hillborough, toen in 1989 96 Liverpool-fans werden doodgedrukt in het stadion van Sheffield. Volgens de band zelf het beste wat ze ooit hebben gemaakt. Aangrijpend en bloedstollend: 'The context of this song well I/ could go on and on but it’s still/ Unfashionable to believe in/ Principles’. Een nummer zo onaangenaam van inhoud en zo mooi van vorm dat er iets met de ruggegraat gebeurt.

  • Thuisband - 1 minuut. Meer is minder. In ieder geval waar het de Nederlandstalige popmuziek betreft. Weer zo'n groepje dat mijmert over drank en seks: 'Ik ontmoette in m'n leven heel veel vrouwen / En praten, ja dat doen ze allemaal’. Zucht.