Strekt zich de

Want vooral op weg naar de kantoorboekhandel van Fellini om een adressenboekje te kopen waar, zoals later blijkt maar liefst vijf letters in ontbreken. Wat je een Italiaanse adressenboekjesmakende Italiaan moeilijk kwalijk kunt nemen. Dat hij nog nooit van de J, K, W, X en Y heeft gehoord. Maar des te merkwaardig dat onze fantasie zo weinig ver gaat dat wij ons een leven zonder J, K, W, X en Y niet eens voor kunnen stellen. Vooral fantasie heeft zijn beperkingen. Zou je daarom zeggen. Al liep ik snel en steeds maar sneller, toch tijd genoeg om in de etalages van de eethuizen de vette palingen te zien. Niet dood of waarschijnlijk net niet. Als esculaapvormige martelaren aan een scherp ijzer gespiest, getergd wachtend op het levenverlossend vuur. ‘Naar keuze en versheid strekt de gangbare wintervis.’ Dacht ik tussen twee ademteugen door. Onwillekeurig. Waarom geen dichter of zoiets geworden? Dacht ik meteen daarna. Dit soort regels zijn toch goud waard? Of moet er nog een woord tussen? Strekt zich de?

Waren er geen palingen te zien, dan dacht ik weer wat anders. ‘Kijk, daar loop ik voor de zoveelste keer langs het archeologisch museum, waar ik nog maar een paar dagen geleden op de kleine Bes ben gestuit. Bes, god van vruchtbaarheid en wat daarbij hoort, is niet heel groot. Klein kereltje zelfs, maar wel toegerust met een ellenlange piemel die hij door middel van diverse paalsteken onder bedwang tracht te houden. Van Bes naar Besse. Hotel Besse in het smakelijke Labouheyre aan de Frans-Atlantische kust. Daar at ik eens gedroogde pruimen waar een onzichtbare mevrouw Besse op het laatste moment een klontje boter tussen had gefrommeld. Niet slecht!’ Dat zijn zo de dingen die je denkt wanneer je door de via Sassari loopt. Snel loopt. Met om mijn nek de lange lievelingsshawl. Meer donkerkersenrood dan paars. Waaraan je terugdenkt wanneer een ui het over zijn fantasie heeft. Over zijn uienfantasie.