Thema & Variaties

Structuur

Ik neem me altijd voor om ’s ochtends geen Twitter-feed te lezen. In ieder geval niet totdat ik voldoende wakker ben, anders bezwijkt mijn humeur onder de berichtjes over de actualiteit. Maar gisteren hield ik me, net als vrijwel alle dagen daarvoor, niet aan mijn voornemen.

Uit enkele tweets begreep ik dat er wat aan de hand was met de begrafenis van Mandela. Zou er na de presidentiële selfies en de schizofrene doventolk van afgelopen week alweer zijn geblunderd?

En inderdaad, zo bleek gauw: er was opnieuw een miskleun begaan. Niet in Zuid-Afrika deze keer, maar in Nederland: de NOS bleek niet door te hebben dat de begrafenis van Nelson Mandela al een tijdje aan de gang was. Terwijl grote nieuwszenders in andere landen er wel op tijd bij waren, had de woordvoerder van de NOS nogal wat woorden nodig om te verklaren dat hun niets te verwijten valt. ‘Afrika’ zou namelijk midden in de nacht hebben besloten eerder te beginnen. En Afrika heeft geen structuur.

Vertel het ze hoor! dacht ik, want Afrika mag een voorbeeld nemen aan de Nederlandse structuur tijdens uitvaartdiensten. Strak op de tijd letten, anders brengt het crematorium nog extra geld in rekening omdat de afgehuurde zaal niet precies om 14.00 uur leeg was. Snel een plakje cake met koffie in vijf minuten naar binnen werken, anders ben je niet op tijd terug op de werkvloer. Of gewoon haasten omdat je de file voor wilt zijn.

Nederlandse structuur is ook recht hebben op slechts één verlofdag nadat je vrouw in het kraambed is overleden. Draad oppakken en weer doorgaan. Daar kan Afrika wat van leren. Misschien een idee om volgend jaar daar eens geld voor in te zamelen via Serious Request: Sms ‘structuur-AAN’ en help Afrika een uitvaartdienst door. Vastende radiodeejays in een Glazen Huis die op vaste tijden een sapje drinken. Zinloos honger lijden, maar wel met structuur.

Ik heb trouwens ook eens een begrafenis bijgewoond in het land Afrika. Het was de teraardebestelling van mijn vader, bijna anderhalf jaar geleden. Het vliegtuig van Royal Air Maroc, dat de kist van mijn vader droeg, zette de landing in op Noord-Afrikaanse bodem. Het toestel vloog wonderwel op tijd. Ik tikte mijn zus aan. ‘Wat gaat er straks gebeuren als we geland zijn?’ vroeg ik haar wat gespannen. Ze had geen idee, maar ze verzekerde me dat het goed zou komen.

En het kwam goed. De passagiershal stond vol met familieleden die midden in de nacht naar het vliegveld waren gekomen om ons op te vangen. Een nog grienende oom probeerde me op te vrolijken en hij kreeg me nog aan het lachen ook. Een half uur later zat ik bij een neef in de auto, zonder te weten waar ik precies naartoe werd gebracht en hoe lang de rit zou duren. De eindbestemming was een vol huis met nog meer familieleden die mij stevig in hun armen sloten. Alles werd ter plekke geregeld door anderen, en ik kon mezelf overgeven aan de rust die chaos in zo’n situatie kan zijn.