Struikelen over de belangen van homoseksuele Londenaren

Londen – Zaterdagochtend tegen elven. Bij de ingang van het British Film Institute aan de zuidoever van de Theems in Londen staan enkele activisten met een Boris Johnson-masker. Ze houden een bordje omhoog met de mededeling dat de Londense burgemeester in vier jaar tijd niets betekend heeft voor lgtb. Deze afkorting staat voor Lesbian, Gay, Transsexual and Bisexual, oftewel de homobeweging.

Het verwijt zou de blonde Conservatief als een spook achtervolgen tijdens het verkiezingsdebat van Stonewall, het Britse equivalent van het coc. Het is een mooie democratische traditie dat belangengroeperingen, bedrijven en maatschappelijke organisaties tijdens de campagne voor het Londense burgemeesterschap verkiezingsdebatten organiseren, allemaal voor volle zalen. Zo zijn de vier voornaamste kandidaten reeds te gast geweest bij de Indiase gemeenschap en de lezers van de Evening Standard, het Londense Parool. Later deze maand draven ze op bij de vrouwenbeweging, kerkgenootschappen, de fietsersbond en welzijnsorganisaties.

Het homodebat was een thuiswedstrijd voor Brian Paddick, de homoseksuele kandidaat van de Liberaal-Democraten. Bij zijn inleiding vertelde de voormalige politiecommissaris over hoe hij op school was vernederd, hoe hij zijn geaardheid lang geheim hield bij de politie en over zijn homohuwelijk in Oslo. Op zijn beurt haalde ex-burgemeester Ken Livingstone herinneringen op over de emancipatiestrijd van homo’s in de jaren tachtig, terwijl de Groene kandidaat Jenny Jones het publiek eraan herinnerde dat de ex-leider van de homobeweging haar adviseur is. De drie waren zo enthousiast dat ze telkens struikelden over die afkorting. Was het nou lbgt of ltbg?

De zittende burgemeester daarentegen kreeg het verwijt dat er in zijn manifest niets over de belangen van homoseksuele Londenaren stond. Erger, hij had onder meer bezuinigd op homofestivals en de Workplace Equality Index. Boris moest zijn talent om moeilijke vragen te ont­wijken ten volste benutten. Het was opvallend dat hij amper refereerde aan het feit dat onder zijn bewind homoseksuelen belangrijke posities zijn gaan bekleden in het stadhuis.

Boris beweerde dat zijn beleid voor alle Londenaren bestemd is, ongeacht sekse, leeftijd, ras, klasse of geaardheid. In het verlengde daarvan beweerde hij dat zijn socialistische rivaal iedereen probeert te paaien om zijn oude baan terug te krijgen. Zo belooft ‘Red Ken’ forensen lagere reiskosten, ouders met kinderen extra zakgeld, homo’s gratis muziekfestivals, fietsers brede fietspaden en automobilisten vrij parkeren. De vraag die Boris bleef herhalen is: wie gaat dit pretpakket betalen? Daarmee klonk hij als een killjoy, een ongebruikelijke rol voor een politicus die als komiek bekend staat.