POPMUZIEK 

Strychnine

Muziek The Veils

Finn Andrews van The Veils is geen gemakkelijke jongen. Net als de thematiek en de titel van zijn tweede album Nux Vomica zijn allerlei tegenstrijdigheden op hem van toepassing. Met zijn bleke huid, fragiele uiterlijk en ouderwetse, elegante kleding lijkt hij meer op een negentiende-eeuwse dandy dan op een 22-jarige jongvolwassene van deze tijd. Hoewel hij wel degelijk zegt in het heden te leven, voelt hij geen behoefte om zich aan te passen aan de hedendaagse tijdgeest.

De geboren Engelsman brengt een groot deel van zijn jeugd door in Nieuw-Zeeland en keert als tiener terug naar Londen om de verveling te ontvluchten en zich te vestigen als muzikant. Zijn vader Barry was ooit toetsenist van xtc en Shriekback, maar het is zijn moeder – die na haar scheiding de catering verzorgt bij popconcerten – die de jongen introduceert bij de grote namen van de popmuziek: Patti Smith, Bob Dylan en Tom Waits. Het is wel zijn vader die jaren later zijn eerste demo’s opstuurt, wat uiteindelijk leidt tot een platencontract.

Het debuut The Runaway Found (2004), waar The Veils met een negentienjarige Finn veel lof mee oogsten, past goed in de nieuwe Britpop-golf die sterk put uit oude new wave en postpunk. De leden onderscheiden zich daarbij wel van veel andere Britse jonge muzikanten door het ontbreken van de stereotiepe overzelfverzekerdheid. Als de band op het punt van écht internationaal doorbreken staat, besluit Andrews na een uitputtende tournee plotseling de hele band op te doeken, omdat ‘het gewoon niet goed voelde’. Om tot bezinning te komen reist hij af naar het land waar hij naar school ging. Terug in zijn vertrouwde omgeving vindt hij in toetsenist Liam Gerrard en bassiste Sophia Burn een oude vriendschap en twee nieuwe bandleden.

De Aziatische boom Nux Vomica bevat de giftige stof strychnine, maar wordt ook gebruikt als middel tegen stress en vermoeidheid. Daarmee is het zowel een brenger van dood als van genezing en verlichting. Die twee uitersten markeren het thematische speelveld van Andrews op zijn nieuwe album. Waar The Runaway Found een afspiegeling van een adolescente gevoelswereld is, klinkt Nux Vomica beschouwender. Soms zoekt hij het hogerop, zoals in het titelnummer: ‘What say you Lord/ Now that they’re breeding all our animals insane’ en ‘Till Kingdom come/ Caught in this frenzy of elimination/ Such an irreparable disintegration’. De bluesy folkplaat is doortrokken van overtuiging en intensiteit en Britpop- invloeden zijn verdwenen. In plaats daarvan vindt The Veils aansluiting bij artiesten als Nick Cave, 16 Horsepower en Bright Eyes.

Eigenlijk is deze plaat een debuut van een nieuwe band, met een voorman die vooral verandering en groei toont. Dat geldt ook voor zijn stem. Andrews heeft de vocale schroom afgeworpen, waardoor hij vorm geeft aan diepe emoties. Dat draagt bij aan een spanning die, soms ingetogen, een album lang aanwezig blijft.

The Veils, Paradiso, 6 oktober. Album: Nux Vomica (Rough Trade/Konkurrent)

www.paradiso.nl