Sumoworstelaars

Wat een kerels. Wat een figuren. Wat een rituelen. Wat een Japan. LE:

U begrijpt dat ik geen minuutje schaatsen heb gemist. De rest mag ik gelukkig van mezelf overslaan. Maar ik heb nog wel een blik geworpen op de openingsceremonie, met de keizer en de keizerin en de sumoworstelaars. Wat een kerels. Wat een spek. Wat een vette lappen. Toen ze daarna nog met de kinderen aan het hoofd van de delegaties liepen, kon ik ze nog een keer goed bekijken. Tsjonge, tsjonge. De naam van de Japanse keizerin kan ik onthouden omdat ze ongeveer net zo heet als mijn parfum.
Ik mankelde naar de badkamer, naar de spiegel, om te zien of ik er precies zo uitzie, maar dan iets korter. Ja dus.
Mijn haar is iets anders geknipt, maar verder is er sprake van grote gelijkenis. Ik heb meestal meer kleren aan. Maar verder zag ik geen verschil.
U moet zich dus voorstellen dat ik 62 jaar moest worden om in een Amsterdams badkamertje te ontdekken dat ik een sumoworstelaar ben. Ik vind het wel leuk. M'n lichaampje wordt onder de knieën steeds zwakker, maar tegelijkertijd ben ik die sumo-reus.
Ik moest een nieuwe stofzuiger en nieuwe hoofdkussens hebben, en mijn vriendin Maudie heeft ze voor me gekocht. Als je doodgaat vind je zo'n aanschaf eigenlijk zonde van het geld, maar ja, vieze kussens is ook niks. En ik kan moeilijk in mijn krikkemikkige staat veger en blik gaan hanteren.