Selectieve inventarisatie

Sylvain Ephimenco

Het is ongeveer 23 jaar geleden dat ik met een koffer vol boeken, mijn enige bezittingen op wat ondergoed en overhemden na, in Nederland arriveerde. Tijd voor bezinning. Want terwijl ik me destijds had voorgenomen hooguit een paar jaar hier te blijven, constateer ik vandaag dat ik meer dan de helft van mijn leven in Nederland heb doorgebracht. Sinds die maand, april 1977, zijn er wel tal van dingen veranderd in dit land en de tijd is nu rijp om een selectieve inventarisatie te maken. - Toen ik hier aankwam, was er een verkiezingscampagne aan de gang. Ik was diep onder de indruk van al die affiches die de ramen van de huizen sierden. De burgers waren zo betrokken bij de vaderlandse politiek dat ze er niet voor terugdeinsden om van hun huiselijkheid een propaganda-instrument te maken. Ik vond het voorbeeldig. Zelf was ik dol op politiek. Nu zie ik nooit meer een affiche hangen, de belangstelling voor de politiek is nihil en de premier van Nederland is een boekhouder. Een prima ontwikkeling. Met het cre ëren van de paars getinte éénpartijstaat hebben de technocraten van de maakbaarheid alle spanningen weggenomen die de polarisatie met zich meebracht. Het grote issue van het tweede millennium is het voortbestaan van de hypotheekaftrek. Nederland is gepacificeerd en ontzuild, het cda op sterven na dood, GroenLinks niet groen en niet links, en politici treuren om het gebrek aan belangstelling voor hun grauwe vertoning. Persoonlijk interesseert de politiek me geen snars meer, en ik bejubel het keld eren van de opkomstpercentages bij elke nieuwe verkiezing. Lage opkomstpercentages zijn helemaal geen teken van democratisch tekort maar een uiting van tevredenheid en welzijn. - Vrij Nederland was toen de bijbel van Links Nederland. Links Nederland bestaat niet meer. Joop van Tijn is dood, Piet Grijs sukkelt voort in Parijs en VN heeft de helft van zijn omvang en lezers verloren. Over enkele jaren zullen er, op Elsevier na, geen opinieweekbladen meer bestaan. Mensen zullen alleen nog Quote kopen om te kijken of ze rijker zijn dan de buurman en of Jort Kelder dit keer roze of gifgroene bretels draagt. - Nederland had een reputatie in zindelijkheid hoog te houden. Een kauwgompapiertje op de grond werpen en er sprong onmiddellijk een agent op je nek. Nu zijn de grote steden de goorste van Europa. De straten zijn veranderd in vuilnisbelten omdat agenten het te druk hebben met softdrugs smokkelen. - De metro rook vroeger naar bakolie en pinda’s, heel soms naar muurkroketten en saucijzenbroodjes. Nu overheerst alleen de stank van gegrilde skunk. - In 1977 kon je zomaar door onbekenden op je bek worden geslagen. Nu nog steeds maar er volgt wel een stille tocht tegen zinloze onzin. - 23 jaar geleden konden vrouwen met minirok en diep decolleté niet op de markt wandelen zonder te worden nagefloten. Nu worden ze door imams in wording om dat rokje en decolleté beschimpt en vervloekt. - De zondagen waren dodelijk saai en je kon in de lege straten door een acute depressie worden gevloerd. Vandaag kun je ’s zondags op straat door twee manieren sterven: verstikking of stress. - Oltmans was een zeurende sloeber. Nu is hij een zeurende rijkaard. - Elke drie maanden werd mijn fiets gestolen. Elke twaalf weken wordt mijn auto opengebroken. - De kerken waren gevuld. Nu lopen ze leeg maar de aandelenportefeuilles zijn dan weer vol. - Ondanks het grootste corruptieschandaal ooit was het koninklijk huis uiterst populair. Nu heeft Bernhard zijn uniformen teruggekregen en is het gedaan met die populariteit. - Ik liep door de straten «De Noordzee, de Noordzee wijd en koud» van Boudewijn de Groot te zingen. Nu geef ik de voorkeur aan Reves «Niets te verwachten, niets te hopen» op muziek van de treurige Holman.