Té virtuoos

Het is een fenomeen dat je steeds vaker ziet: de cd die een concerttournee vooruitsnelt. In plaats van de vruchten van een serie optredens achteraf op cd vast te leggen, wordt de geluidsdrager als een visitekaartje en uitnodiging gebruikt. Het nadeel daarvan is dat, in een tijdperk dat live optreden en ingeblikte uitvoering serieuze concurrenten zijn, wel erg sterk de indruk ontstaat dat de cd wordt nagespeeld.

Nu is Seafood een nieuwe formatie en daarom is het wel degelijk handig om per cd vast een voorproefje te geven. Daar komt bij dat Bait een cd is om mee voor de dag te komen. Op het eerste gezicht lijkt het of het cd-doosje is omgebouwd tot een tropisch aquarium: achter het plastic schittert tegen een donkerblauwe achtergrond een creatie van felgekleurde veertjes. Op het tweede gezicht blijkt het doosje eerder een doe-het-zelf-hengelpakketje: de tropische veertjes worden bij elkaar gehouden door een haak die duidelijk bedoeld is om door de goudgespikkelde worm in het ruggetje van de cd gespietst te worden. Kortom: een verpakking die veelbelovend oogt.
Hoe zit het met de muziek? Seafood bestaat uit een viertal musici uit de geïmproviseerde en gecomponeerde muziek (J.B. Bollen, Alan Laurillard, Michiel Scheen en Chander Sardjoe) die een brug proberen te slaan naar de populaire (dans)muziek.
Dat streven is niet helemaal nieuw. Al jaren vindt in Paradiso het festival Sonic Acts plaats, dat elektronische dansmuziek en serieuze muziek in een programma combineert. Ook het Nederlands Blazers Ensemble begaf zich in de Nieuwjaarsmatinee op dit terrein door de blazers te laten regisseren door deejay Speedy J. Maar Seafood gaat nog een stap verder.
Hier geen confrontatie van twee culturen maar een serieuze verkenning van een vreemde cultuur van binnenuit. De musici hebben geprobeerd de eigen muzikale bagage te verruimen met elementen uit de popmuziek. Of, zoals ze het zelf formuleren: ‘Een synthese tussen cultuur en subcultuur, tussen improvisatie en academisme, tussen kleine hersenen en onderbuik.’ Het genre dat zo ontstaat heet 'house-techno-hard core-new music-jazz-impro-drums-and-bass-fusion’.
De muziek klinkt even veelkleurig als deze benaming. Op een originele en inventieve manier worden piano-improvisaties, gitaarsolo’s, elektronische ruimtevaartklanken, exotisch slagwerk, een kwetsbare vioolsolo, een metalen technosound, rare stemmetjes, funk- en reggaeritmes en traditionele zang met elkaar verbonden. Het is prachtig om te horen hoe dit heterogene materiaal bijeengehouden wordt door de elektronica, die als een soort cement tussen de muzikale werelden is gevoegd.
Toch is juist dat kaleidoscopische karakter ook de zwakke kant van Bait. Weliswaar wordt de sound van de populaire muziek intact gelaten - zware bassen, breakbeats, freaky elektronische klanken - maar de angel is uit deze muziek gehaald door de vele onverwachte wendingen en complexe montagestructuur. Het belangrijkste kenmerk van de huidige popmuziek is een obsessief doorbeukende beat. Zolang die voortpompt, kun je als muzikant de mooiste en verrassendste lagen daarbovenop leggen. Seafood tast daarentegen dit principe aan. Bijvoorbeeld in het nummer 'Tower Dive’, dat begint met een messcherpe beat. Zodra deze wordt onderbroken, is de magie weg. Het is in feite een paradox: de leden van Seafood spelen zo virtuoos en moeiteloos met het muzikaal materiaal dat de brutaliteit verloren gaat.