T-shirtblues

Bij de Amsterdamse gemeenteraad is men kennelijk massaal the power of positive thinking ingeslagen, of men is er kamerbreed aan de ecstacy. Anders vallen de optimistische geluiden die hier klonken over het uiterst blamerende politie-optreden van zondag jl. tijdens de Jongeren Streetparty op het Mercatorplein niet te verklaren. Natuurlijk, van PvdA tot VVD toonde men zich bedroefd over de danteske taferelen op het pas nog door de koningin feestelijk ingehuldigde prestigeplein. Maar de politiek zag ook een zonzijde: voor het eerst zouden jonge Marokkanen hun traditionele anti-autoritaire houding hebben laten varen om verdrukte politieagenten in de op hol geslagen massa te hulp te schieten.

VVD'er F. Houterman sprak van een ‘stap vooruit’: 'Voor het eerst stonden politieagenten en jonge Marokkanen zij aan zij.’ PvdA'er Meijer zag er de zoete vruchten in van het sociaal-democratische minderhedenbeleid ter stede. De enige wanklank kwam van de Groenen, die zich verontrust toonden over een remake van de ultieme jaren zestig-nachtmerrie, toen de politie bij het verjagen van de nozems op de Dam een handje werd geholpen door de mariniers. Bij dit discours treedt echter één probleempje op: met de naakte feiten heeft het niets van doen. Het Marokkaanse offensief ten bate van de traditionele erfvijand is een urban legend, die op conto komt van de stadsredactie van De Telegraaf. Diverse ooggetuigen meldden dat er welgeteld één Marokkaan was die in de chaos een verdrukte agent te hulp schoot. Voor het overige overheerst bij de getuigen grote weerzin tegen de gewelddadige wijze waarop de politie het Mercatorplein 'schoonveegde’. Streetparty-organisator Melvin Dompig: 'De ellende begon toen een paar jongens, vrienden van elkaar, begonnen te stoeien om een T-shirt dat ik namens de organisatie in het publiek had gegooid. Vervolgens kwam de wachtcommandant tussenbeide, wat echt onnodig was, en sloeg de boel op hol. Binnen enkele minuten stond het publiek ingesloten door een grote politiemacht met honden.’ Dompigs organisatie, Spec, noemt het politie-optreden in een persbericht 'zeer agressief, provocerend en ongecoördineerd’. Televisiebeelden van de lokale omroep toonden aan dat de politie inderdaad op oud-Zuid-Afrikaanse wijze alles probeerde neer te knuppelen wat bewoog. Onbegrijpelijk ook was het dat de politiepost op het Mercatorplein zelf tijdens de festiviteiten gesloten was. Aan de collega’s in andere districten was verzuimd door te geven dat er een jongerenfeest gaande was. Politievoorlichter Klaas Wilting wees inmiddels de zanger van de rapformatie De Spookrijders aan als grote boosdoener. Deze zou een keertje 'fuck the police’ in de microfoon hebben geroepen. Vrijheid van expressie is er dus ook niet meer bij op het Mercatorplein, zelfs niet voor rappers. Het begrip 'stadsvernieuwing’ krijgt in Mokum een geheel nieuwe dimensie.