Te jong voor Mulisch

David Grossman
De stem van Tamar
Vertaald door H. Man en uitgeverij Cossee
Lemniscaat, 415 blz., € 14,50

‘Er draaft een hond door de straten en een jongen rent achter hem aan. Ze zijn met elkaar verbonden door een lang touw dat verstrikt raakt in de voeten van de voorbijgangers, die mopperen en boos worden. (…) Hij schiet vooruit, steekt drukke straten over, vliegt door het rode licht, en de jongen ziet de gouden vacht tussen de benen van de voorbijgangers verdwijnen en weer tevoorschijn komen, als een geheim signaal.’

De straten zijn de door straatmuzikanten bevolkte winkelstraten van Jeruzalem. De hond is Dina, geestdriftig op zoek naar haar baasje en metgezel. De jongen is de slungelachtige zestienjarige Assaf, een voorzichtige denker die vanuit zijn vakantiebaantje bij de gemeente de opdracht heeft gekregen de eigenaar van de loslopende hond te traceren. De woorden zijn van de internationaal succesvolle Israëlische auteur en politiek essayist David Grossman. Grossmans roman De stem van Tamar werd opnieuw uitgebracht voor lezers ‘in-between’: te oud voor het jeugdboek, te jong voor Harry Mulisch.

Zo filmisch als de De stem van Tamar begint, is het hele boek. Na lezing weet je hoe Jeruzalem eruitziet, hoe de straten ruiken, hoe de geluiden klinken en welke geheimen het straatleven verbergt. Grossman kruipt in de huid van jongeren en maakt voelbaar hoe zwaar de weg naar volwassenheid kan zijn en hoe groot het verlangen naar liefde en begrip.

De frêle, zestienjarige Tamar blijkt de eigenares van het hondje. Net als Assaf heeft ze een opdracht: met haar zangtalent wil ze haar aan heroïne verslaafde broer redden. Hondje Dina voert Assaf steeds verder Tamars leven binnen. Hij ontmoet Tamars favoriete pizzaboer, een als kluizenaar levende non, twee in het voormalige Arabische dorp Lifta wonende jonge, Russische drugsverslaafden en Lea, alleenstaande moeder en Tamars vertrouwelinge.

De stem van Tamar is Bildungsroman, thriller, reportage en liefdesverhaal ineen. Israëls bittere alledaagse politieke werkelijkheid kon Grossman achterwege laten in dit verhaal dat een universele waarheid vertelt: ieder leven is vol strijd en gevaar en kan alleen worden geleefd door hoop te houden.