Televisie

TEKEN VAN BESCHAVING

TELEVISIE Het gesprek / Danny’s Pride

De prijs die Amsterdam betaalt voor interviewzender Het gesprek is geruisloze verwijdering van de Frans-Duitse kunstzender Arte. De tweede keer al dat kabelexploitant upc dat lapt. Godgeklaagd. Boosheid niet vanwege Het gesprek, initiatief met lef, dat vooral genoemd wordt vanwege wat er technisch mis gaat. Kom je met een zender die inhoud beoogt, zeiken ze over de vorm. Niet dat die inhoud steeds overtuigt. ‘Eindelijk tijd voor een gesprek’ heeft als schaduw: ‘Houdt dat geouwehoer ooit op?’ Finkers was verrukkelijk, vergeleken met pakweg De wereld draait door. Maar Marion Bloem en Ivan Wolffers bespaarden ons geen detail uit de begintijd van hun Unieke Liefde. Genante vertoning.
Dan maar een prijs uitdelen. Vara TV Magazine vroeg om mijn tv-moment van het jaar. Ik koos Danny’s Pride van Anneke de Lint van Wijngaarden, documentaire voor Z@pp. Danny Hoekzema schreef zijn ouders een brief toen hij twaalf was: dat hij op jongens viel. Die hielden daarom niet minder van hem. Op zijn veertiende stelde hij vast dat er niks is voor jonge homo’s om elkaar te ontmoeten. Dus bedacht hij een jongerenboot bij de Gay Pride. Dat werd ‘wereldnieuws’ en bron van zorgelijke reacties. Ik besefte destijds dat ik me evenmin geroepen voel naar een homoseksuele vlootschouw te kijken als naar Sail of Bloemencorso. Dat ik exhibitionisme onaangenaam vind, van welke seksuele denominatie dan ook. En dat je die Pride ook kunt zien als het tegenovergestelde van emancipatie. Moest die jongen zo nodig tussen de flikkerclichés? Door de nps-documentaire ging ik totaal om. Iemand die knokte om een droom waar te maken. Die leek te falen doordat zijn talloze sympathisanten (mail, msn, mobiel) zelf niet uit de kast durfden. Maar die toch zijn boot vol kreeg. Ze komen onder een donkere brug vandaan, het felle licht in en op dat moment richten Danny en de zijnen zich op om terug te juichen naar de ovaties van de kant. Ontroerend shot dat hielp beseffen dat er veel meer in het geding was en is dan een gezellig middagje ‘kijk mij’ en ‘moet je zien’. En dat die Gay Pride, zelfs in zijn ‘ordinaire’ uitingen (die de meeste camera’s trekken) teken van beschaving is.

Over beschaving gesproken: kijk naar de prachtige documentaire die Petra Lataster-Czisch en Peter Lataster maakten over de afdeling neonatologie in Groningen. Daar geldt een protocol inzake levensbeëindiging van ernstig zieke vroeg geboren zuigelingen – wat betrokken medici voor fundamentalisten tot kindermoordenaars van Betlehem of nazi-artsen maakt. De film geeft een indringend beeld van deskundigheid, consciëntieusheid, liefde en laat in voice-over dilemma’s en overwegingen van betrokkenen horen. De kwaliteiten van de artsen zijn die van de filmers: ware spiegeling. Met mooie muziek van Thomas Bank en Candy Dulfer, welke laatste naam tot nóg een prijs verleidt. Ik vreesde voor Candy Meets, uitgezonden in NPS Arena, waarin ze beroemde collega-muzikanten opzocht: al te ons kent ons? Dat werd het inderdaad, letterlijk gezien, maar het was kapsoneloos, mooi, swingend, soms ontroerend. Je zag hoezeer die grootheden op haar gesteld waren, vanwege muzikale klasse, maar zeker zozeer vanwege wie ze is, met haar collegialiteit en talent voor bewondering. Nog een reeks?

Petra en Peter Lataster, Als we het zouden weten_. 3 januari 22.50-23.40 uur, Ned. 2_