Televisie

Televisie

Seizoensopruiming ditmaal. Er was nog meer «politiek» drama dan de drie single plays die vorige week aan de orde kwamen.

Vara’s Telefilm Paramaribo Papers van Ger Poppelaar speelt aan de vooravond van de decembermoorden. Faction is tricky om het in goed Hollands te zeggen, zeker waar het zo beladen en nog altijd doorwerkende gebeurtenissen betreft. Want wat was precies het Nederlandse aandeel in Bouterses machtsovername van 1980 en wat in pogingen hem weg te krijgen daarna? De film suggereert onbewezen zaken. Dat mag is er ook goed drama gemaakt? Redelijk, zou ik zeggen. De hoofdpersoon, Nederlands geheim agent, ontdekt dat hij ook maar een pion in het spel is. De geliefde van Surinames «bevel», verlangend naar een sociaal rechtvaardiger toekomst voor haar land, ondervindt dat ’s minnaars idealisme dekmantel is voor platte machtshonger. Dat is inderdaad stof waaruit drama wordt gemaakt, maar helemaal overtuigen doet het scenario niet. Dat doet wel de rol van Kenneth Herdigein als «Desi».

Dichter bij huis speelt het driedelige Mevrouw de minister van Frank Ketelaar en Norbert ter Hall. Een in arty zwart-wit gefilmde tragedie over een bevlogen, ambitieuze politica die in cynisch coalitiespel wordt geofferd door de oude olifanten van de politieke elite (fraai gespeeld door Derek de Lint en Aart Staartjes). Deels dicht bij de realiteit (Elske ter Veld poseerde mede voor Marieke Hebinks mooie rol), deels uitvergroot in heftige gebeurtenissen en door de keuze voor Brusselse locaties die zoveel meer Macht symboliseren dan het Binnenhof. Niet alleen een analyse van politiek spel, ook een van de condition féminine.

Interessant, maar evenmin als door al dat andere politieke drama van dit seizoen werd ik erdoor geraakt. Daarin slaagde alleen De enclave, een productie die, gezien de grote kwaliteit, een schandelijk klein bereik had — Srebrenica-moeheid bij de hoger opgeleide kijker?

Rest een late loftuiting voor de beste Telefilm van dit seizoen, Tussenland van Eugenie Jansen. Over het contact tussen een bejaarde oud-Indië-strijder en een jonge Soedanees. Deze rubriek mag «politiek correct» zijn (sinds de Pim-Wende dus «politiek incorrect»), ik had huiver voor overmaat aan Goede Bedoelingen die drama wel vaker wil schaden. Maar zowel personage als acteer prestatie van de oude man was van geweldig niveau: een weerbarstige, onmogelijke, tragische man (Jan Munter) die, zonder dat sentimentaliteit toeslaat, contact krijgt met de evenzeer eenzame jonge illegaal. Geen pamflet maar prachtfilm.