Televisie

Televisie

In Vrij Nederland haalt Carl Friedman Mies Bouwman gruwelijk onderuit. Jammer dat iemand die prachtige stukken pleegt te schrijven letterlijk, figuurlijk en onnodig onder de gordel trapt; want Mies’ optreden in Zomergasten bood materiaal te over om haar met reguliere middelen k.o. te slaan. Wat was die vrouw vervelend! Als je begint met People van Barbra Streisand en de gastheer vraagt je naar het waarom van de keus en je roept dat de man niet zo moeilijk moet doen («gewoon, leuke muziek»), dan leg je je eigen program op tafel en heb je het programma zelf al getorpedeerd. Natuurlijk hoeft ze geen confidenties te doen, maar als ze het persoonlijke mijdt en tegelijk elke poging tot reflectie over televisie en haar aandeel daarin verdacht maakt als intellectualistische flauwekul, blijft er weinig méér over dan het ontluisterende zelfportret van een diva die ontkent een diva te zijn; die het zelfs in deze vererende setting niet kan verdragen de zaak niet volledig in eigen hand te hebben; die niet wil zeuren over hoe goed het vroeger was maar weinig anders doet; die lof wegwimpelt als overdreven maar zich tegelijk rancuneus veronachtzaamd voelt; die van haar «lieve mensen»-imago baalt maar het tegelijk in onaangenaam populisme bevestigt.

Jammer, want wij beleefden ooit met haar óók plezierige tv-momenten. Zo hoopten wij op de scène waarin ze straatjochies moppen liet vertellen. Een Jordaneesje vertelde over een stier die over het prikkeldraad sprong en daarbij zijn instrumentarium verspeelde — althans, dat deduceerde de kijker uit een verward verhaal waar de kleine komiek zelf niets van begreep. Wij huilden tranen met tuiten. De mascara was nog niet waterproof en de aanblik van mijn kamer genotes zal ik niet licht vergeten. De scène had perfect in Mies» «niks aan de hand»-filosofie gepast. Overigens viel er natuurlijk volop te lachen om Johnny, Rijk en Toon, al leek dat minder aan Adriaan besteed.

Fasseur leverde een gedegen en fraai doorgecomponeerde avond. Frappant detail was het Zo is het-fragment waarin Reve een backbencher speelt die het verdomt zijn kamerlidmaatschap op te geven ten gunste van een hotemetoot. Deels vanwege de lpf-actualiteit, maar meer nog omdat het toonde hoe zwak dat vermaarde programma ook kon zijn. Gerard bakte enthousiast heel weinig van zijn wat melige tekst. Terwijl, omgekeerd, het vakmanschap van Wim Kan in zijn beroemde en beruchte Birma-lied fabuleus bleek. Ach, we zijn vaak te makkelijk in onze oordelen.