Televisie

Televisie

Paul de Leeuw voert een Telegraaf-lijst van meest irritante tv-personen aan. Jan Mulder tweede, Willibrord Fréquin derde. Die laatste maakt de onderneming betekenisloos: er moet een aparte proletenlijst komen (waarop ook Fréquin-pester en -evenknie Rob Muntz) en dan voegen we wijlen Ischa, Wim Schippers, Maarten van Rossem toe aan die van controversiële getalenteerden. Want De Leeuw is een groot talent. Dat ook volgens deze niet-Telegraaf-lezer naast brille bagger levert. Hij lijkt te groot voor dit land, vol kleinzielig gekwetsten die naar de rechter lopen. Niet dat ik zou kunnen bedenken in welk land hij wél ongestraft aan persoonsvernietiging kan doen, maar dat is het tragische lot van het genie dat met universele benepenheid worstelt.

Recent was hij bij Barend & Van Dorp. Die kwestie van Smalhout-metamorfose tot Hitler is misverstand want gewoon parodie op een RTL-spelletje. De terugkerende travestieact waarin zangeres A.G. als seksverslaafd drankorgel wordt opgevoerd is een geintje. Typetje. Had voor hetzelfde geld een andere zangeres kunnen zijn. Als Anneke sportief is, komt ze een duet zingen: brandend zand erover. Aan zijn ogen zag je dat hij niet lekker zat. Wat niets van doen had met begrip voor schade die hij aanricht maar met juridische zaken.

Een van de eigenschappen van de genadeloos kritiserende De Leeuw is dat hij niet tegen kritiek kan. Die roept ter plekke zijn kwaadaardigheid op. Hij heeft macht en zet elke situatie naar zijn hand. Bij Barend & Van Dorp begon hij enorme hoeveelheden wijn achterover te gooien: láchen. Of niet natuurlijk. Ik vond het ongeveer even leuk en flink als de Grönloh-parodie: je pakt een willekeurig iemand (zonder macht) en gaat daar met je volle gewicht op staan springen. Doet het pijn? Kom op, hé: geintje — moet kunnen.

Verder bijna mijn VN-abonnement opgezegd. Elma Verhey kende ik van decennia prachtstukken. Nu dan het Hirsi Ali-artikel.

Hulde aan Levy & Sadeghi die Verhey confronteerden met materiaal waar ze niet omheen kon. Pover desondanks haar reactie.

Handjeklappend op de veemarkt bood ze eerst aan de titel Tussen bedreigen en bedriegen in te slikken. Waren de heren dan tevreden? Nee: de parallel met Jules Croiset en Singh Varma stond in de weg. Oké, dan die er ook uit: we hebben een deal. Net als De Leeuw geen spatje zelfkritiek. Elma Verhey is net Privé’s Wilma Nanninga. Klopt die vergelijking niet? Oké, dan schrap ik hem toch?