Televisie

Televisie

Venlose Netwerk-fragmenten haalden het Journaal. Uitzonderlijk. Het betrof een gesprek met de Marokkaanse ouders van de jongen die een stadgenoot doodsloeg omdat die geen respect toonde door hem om respect te vragen voor een oude vrouw. (Respect is een rijkgeschakeerd begrip geworden.) Dat interview had veel Marokkanen geschokt. Die spraken streng met de ouders, waarna die alles terugnamen. Wat misschien mooi is, maar even overtuigend als de bewering van de politicus dat zijn woorden zijn verdraaid.

Eerst iets anders: Netwerk leverde een journalistieke prestatie door drie ouders van verdachten voor de camera te krijgen, want wie wil verschijnen omdat zijn spruit het vreselijkste heeft gedaan? Dat lijkt alleen mogelijk wanneer betrokkenen in totale verwarring zijn en/of geen benul hebben van het effect van hun optreden. Ik zie het mensen met een hoge opleiding niet gauw doen. Moest ik kijken? Sensatiezucht won het van twijfel aan rechtmatigheid en zin van de onderneming — en sensatie kregen we. De moeder van de «autochtone» verdachte pleitte in navolging van Nawijn voor het «terugsturen» van de collega van haar zoon naar Marokko. En haar spruit dan? Tja, (grijns) terugsturen ging inderdaad niet. Dat haar jongen stal, leek ze wel aardig te vinden, maar door haar verhaal schemerde moedeloosheid: ze was de greep allang kwijt en misschien was ze wel opgelucht dat ze lange tijd van hem af was. (Overigens geldt voor alle ouders dat delen van het leven van hun kinderen terra incognita zijn en als het, zoals meestal, goed afloopt, is dat deels verdienste van ouders, deels die van het kind, maar deels ook mazzel.)

Het Journaal toonde alleen fragmenten van het Marokkaanse ouderpaar waarin dat zoons aandeel in de daad erkende (moeder: «Instrument in Gods hand want de tijd van het slachtoffer was gekomen»; vader: «Had slachtoffer hem maar niet moeten beledigen»). Frappant was dat de ouders bij Netwerk nu juist tegelijkertijd ontkenden dat hij het gedaan had: «Lieverd die geen vlieg kwaad doet; overheid en politie liegen — weten dat hij een goeie jongen is.»

Logica is inderdaad ver te zoeken, maar antropologen zal het niet vreemd voorkomen: de ouders verdedigen gezicht en eer van spruit en zichzelf. Burgemeester en Journaal haastten zich de Marokkaanse gemeenschap na te zeggen dat dit gezin een buitenbeentje is. Dat mag zo zijn, het barst van die buitenbeentjes.

Even zagen we de diepte van de kloof. Waarop mijn wijze Marokkaanse studentes dan weer worden aangesproken.