Televisie

Televisie

Omdat het land bestuurd moet worden heeft Balkenende geen tijd om met Jan en alleman (= Wouter Bos) te debatteren: eerste gotspe van 2003. Te schaamtelozer gezien Lijst 0 waarin ons waardenriddertje alle tijd neemt voor het bnn-dames-duo «Bridget en Katja» dat in zijn torentje mag komen, mag weten waarom hij wel drie telefoontjes heeft, op zijn stoeltje mag zitten en nog net niet in zijn bedje mag slapen. De nieuwe politiek kent geen achterkamertjes meer en ondertussen lachen de assertieve meisjes wat af met de MP die ze JP noemen. Hij denkt hun te gebruiken — zij denken, met minstens evenveel recht, het omgekeerde; en niets beklijft van de Kabouter-Plop-conversaties. Nooit gedacht zoveel heimwee te zullen krijgen naar de gesloten deuren van het regenteske stuk chagrijn Kok.

Dezelfde Katja ontmoetten we in het Avro-discussieprogramma Krachtstroom waarin tegenvoeters geconfronteerd worden. Opponente was Connie Palmen, maar wie die vertegenwoordigsters van hogere en lagere cultuur in gesprek wilde zien, kwam van een koude kermis thuis door Youri Albrecht en Lennart Booij die hun gasten uitgebreid kapittelden. Op hoge toon werd van de actrice geëist te vertellen wie die K. Schuurman eigenlijk wel was; vastgesteld werd dat ze het, schandalig, kennelijk van haar uiterlijk moest hebben en dat haar levensinstelling te negatief was. Palmen had destijds bij haar debuut ook al geprofiteerd van een jeugdige verschijning en sloeg nu een slaatje uit haar overleden geliefde. Als in belazerd amateurtoneel drentelden de heren door het blokkendecor, om nu eens «spontaan» op de grond gezeten, dan weer vanaf een stoelleuning van de dames hun malle aanvallen te lanceren. Net als wij moest Palmen vooral lachen om die potsierlijke vertoning.

Booijs agressie leek verdacht veel op die van de jongen die de mooiste meid niet kan krijgen.

Yoeri Albrecht kwamen we weer tegen in de eerste thema-avond van Mores (Human), gewijd aan «het wonder van de liefde». Volgens goede ncrv-traditie moest een panel raden van welke van vier Bekende Mannen een onbekende dame de ex was. Zelfs spelleider Hanneke Groenteman kon van dit lolligs niks leuks maken. Lollig bleef het overwegend, daarna. De aardigste onderdelen waren herhalingen van acteursimprovisaties uit De vloer op en korte straatinterviews. Maar verbazend is dat bij zo een prestigieuze formule en zoveel ingeschakelde zwaargewichten (Bromet, Haasbroek, Van Gogh, Holman) nergens de noodzaak voelbaar werd juist dit te willen maken, tonen, vertellen. Zijn wij hiertoe op aarde, Human?