Televisie

Televisie

Kwam er op verkiezingsavond toch nog een primeurtje voorafgaand aan de uitslag: spindoctor Kay van der Linde openbaarde hoe de godganse pers onder aanvoering van Barend, Van Dorp en Van Scherrenburg in zijn opzetje met Fortuyn was gestonken.

Bij kritische vragen moest die bonje trappen («Ga toch koken, mens») waarop het publiek zich tegen de interviewer keerde en medelijden toonde met arme meneer Fortuyn. Waarom ook de Britse pers geschoffeerd en in erbarmelijk Engels uitgekafferd moest worden, want dat leverde compassie noch stemmen op, werd Kay niet gevraagd maar wellicht kon Pim maar één kunstje tegelijk aan? Die ruzierol was overigens wel heel goed gekozen, dicht als hij lag tegen ’s mans aard. Of was dat zijn aard helemaal niet en was ook het genante weglopen na een fraaie riposte van Rosenmöller onderdeel van Kays masterplan?

Diens trotse verhaal lijkt me samengesteld uit een snufje waarheid en een hoop snoeverij. Enfin, de man zoekt een baan, moet je maar denken. Net als zijn zus.

Nou even geen politiek meer maar iets echt belangrijks: De Sommeltjes van Imme Dros en Harrie Geelen. Wordt zondagochtend uitgezonden in Villa Achterwerk en is van grote schoonheid. De trucage knap, de vormen, kostuums en getekende decors bloedmooi; de verzamelde ingesproken stemmen van topniveau. Over het verhaal waag ik nog geen oordeel: de eerste aflevering kende erg veel exposé en als dat mij opvalt, hoe zit het dan met de doelgroep. De Sommeltjes zitten aan het begin van de ochtend en normaal is die voor de echte kleintjes. Lijkt me wat hoog gegrepen. Maar dit prachtigs is dus wat je kunt krijgen als je gemiddeld evenveel geld aan een uur kindertelevisie uitgeeft als aan «gewone» programma’s (het zal trouwens flink boven dat gemiddelde liggen). Dit is waarom publieke televisie nodig is. Kijk naar Fox Kids en je ziet het afzichtelijke andere eind van het spectrum.

Doet me trouwens deugd de VPRO te kunnen prijzen, want allemachtig, wat hebben ze daar een opvolgingsprobleem. Groenteman was ze te wuft en wilde niet meer en dus kregen we met Propaganda het andere uiterste: zelden zulk een vreugdeloos programma gezien met stokoude presentatoren van in de dertig. De vrijdagavond bood en biedt af en toe iets aardigs maar is als geheel toch vaak onder de maat — zeker onder die van de VPRO.

Alleen het kustprogramma R.A.M. is een aanwinst met eigenwijze presentatoren, een prettige eigen toon, interessante thema’s en gasten. Kom op VPRO, je kán het.