Televisie

Televisie

Pas twee jaar geleden schatte ik de ernst van de situatie juist in. Een studente meldde zich af voor een verplichte vergadering op mijn Hogeschool: het was Valentijnsdag dus…

Zo verbijsterd als ik was over haar grond voor absentie, zo ontzet was zij over het feit dat ik die niet legitiem achtte: haar liefde en leven waren in het geding. En ik besefte dat ik een fossiel was — houdbaarheidsdatum lang verstreken. Vrouwenzender Net5 had uiteraard een Valentijn-thema-avond. RTL4 ruimde er een uur voor in, en de KRO zowaar twee. Mijns ondanks raakte ik ontroerd door een Terschellinger ondernemer die nooit had gescharreld maar op de dag voor het eind van zijn Curaçaose vakantie de vrouw van zijn leven ontmoette.

«Wacht op me, ik kom je halen», beloofde hij en voegde de daad bij het woord, ook toen bleek dat vijf kleintjes waren inbegrepen. Als op een groepsfoto stonden ze voor het Terschellinger huis, de kleinste innig tegen hem aan gevleid. God, wat was die man gelukkig. De tranen sprongen hem in de ogen toen hij zei te hopen dat er een zesde bij zou komen. Ook zij was blij, zij het met een iets zorgelijker ondertoon over de toekomst van «donkere mensen» op een «licht» eiland. Moge die goed zijn.

Valentijn als ideale opmaat voor aflevering zoveel van de litanie «er is nooit iets op de televisie» en «alles komt uit Amerika». Waarbij voor het gemak wordt weggelaten dat uit Amerika het beste drama komt. Geen aflevering gemist van Beggars and Choosers, superieure comedy over een commercieel tv-station; van maffiaserie The Sopranos; van Six Feet Under, over een familiebedrijf in begrafenissen (idee en veel scripts van Alan Ball, die ook de film American Beauty schreef).

Zoals we dreigen te vergeten dat ruim veertig procent van de Amerikanen tegen de Tweede Golfoorlog is, zo wordt «Amerika» gelijkgesteld met platte formuleseries, D-films en inderdaad gruwelijk massaspul uit de cartoonfabriek. Maar genoemde favorieten zijn intelligent, subtiel, geestig, perfect gemaakt en schuwen geen controversieel onderwerp. Haak alsnog in bij Six Feet Under, dat alleen al bijzonder is door zijn homoseksuele hoofdpersoon (net zoals Beggars er een had) die eigenlijk de kast niet uit durft maar die door zijn zwarte-politie-agent-vriend geprest wordt dat wel te doen. Klinkt erg politiek correct maar is behoorlijk weerbarstig. Zoals u ook moet inhaken bij de schitterende documentaireserie Jazz van Ken Burns. Amerikaans dus.