Televisie

Televisie

In B&W bekroonde Sonja Barend haar carrière op hoog niveau. Haar VUT-tournee bevalt minder. Gesprekken met Beroemde Mensen die meer een cadeau voor haarzelf dan voor de kijker lijken.

En ook de eerste van nieuweling Masterclass was niet veel. Zij huurt «Masters» in — per keer in een andere kunstdiscipline. Aan Scholten van Aschat lag het niet. Die benoemde meteen de zwakte: repetitieproces van weken teruggebracht tot een dag. En dat ook nog met scènes uit Othello — maar goed, die had hij zelf gekozen. Het oefenen met Nadja Hüpscher en Nienke Römer leverde weinig op, behalve dan voorspelbare human interest-vragen van Sonja (de een geen toneelschool gehad, de ander uit een acteursfamilie — ze waren erop uitgekozen) en de ongepaste vraag aan Scholten: «Heeft Nadja talent?»

Iets meer om het lijf had het werken met Theo Maassen en Jochum ten Haaf. Maassen bakte er eerst weinig van, later wat meer, maar een kaartje voor zijn Shakespeare-première zal ik niet gauw aanschaffen. Ook zijn deelname berustte op buitenartistieke overwegingen: vermaard cabaretier die schreden op het acteerpad zet. Dat zou tot daar aan toe zijn als die aandacht niet ten koste ging van Ten Haaf, bescheiden groot talent en ingehuurd vanwege Londens en New Yorks Van Gogh-succes. Pijnlijk om te zien.

Andere acteurs dan: Hanin Msellek en Tara Elders. Ze spelen de hoofdrollen in Najib en Julia van Theo van Gogh en Justus van Oel (scenario). Toppers zijn ze niet, hoewel Najib een stuk verder komt dan Julia, maar Van Gogh werkt knap binnen de grenzen van hun beperkingen. Zoals die hele dertiendelige low-budget-serie over de tragische liefde tussen hockeymeisje en pizzakoerier de indruk wekt alsof filmen makkelijk is — wat pas echt moeilijk is. Ik mis een talent voor misdaad- en detectivewerk, wat Najib en Julia óók is. En het ouderpaar van Julia vormt een wel erg onwaarschijnlijk stel.

Desondanks bleef ik geboeid door filmisch gemak, door een paar fraaie rollen (Maarten Wansink als grootste verrassing) maar vooral door het moedige verhaal. Moedig omdat het de politieke correctheid inzake «het multiculturele» voorbij is. Knap omdat het laat zien dat wat vooroordeel genoemd wordt soms gewoon oordeel is, maar ook, omgekeerd, dat veel generalisaties geen stand houden. Mooi is dat Najib van Julia houdt en daarvoor het gevecht met zijn en haar familie aangaat. Maar voor veel Najibs is Julia er om te neuken en Fatima om te trouwen.