Televisie

Televisie

De vader van Najibs Julia is ook de vader in Suzie Q, geschiedenisleraar in Julie en Herman en agent in Het wonder van Máxima. Hij heet Jack Wouterse, is een voortreffelijk maar iets te vaak ingezet acteur en levend bewijs dat het dramaseizoen eindelijk is geopend. Maanden geen serieus te nemen Nederlands tv-drama en nu een lawine. Waarin Vara’s nieuwe reeks Vrijdag de 14e zelfs de laatste afleveringen van Najib en Julia overlapt, terwijl Vara’s Erekwestie ook nog eens identieke thematiek aanroert: liefde, seks en moraal in veelculturenland. Geweldige coördinatie bij de publieke omroep! Pikant dat Theo van Gogh beide producties regisseerde en zo filmspecialist lijkt te worden in thematiek die hij ook schrijvend niet schuwt, al zaagt hij dan planken van dikker hout.

Suzie Q van Martin Koolhoven was een herhaling. Dat is geen zwaktebod, maar bewijs dat het Telefilmproject een succes is: het heeft meerdere producten opgeleverd die het zowel op buis als bioscoopscherm goed doen. De Telefilms van dit seizoen wachten op band, behalve Vara’s Boy Ecury van Frans Weisz. Een mooie film waarin een Arubaanse vader in 1947 de sporen nagaat van zijn zoon, naar Nederland gestuurd voor studie, in het verzet beland en gefusilleerd. Die speurtocht is fictie, de geschiedenis van die jongen historisch. De film vooral de moeite waard omdat die het «goed-kwaad»-schema van grijstinten voorziet (de weerslag daarvan letterlijk te zien in Weisz’ kleurgebruik) en er voortreffelijk geacteerd wordt.

Meest verrassend dit jaar De nieuwe Lola’s bij de VPRO. Voorganger Lolamoviola had als toe te juichen doel jonge makers kansen te geven. Alleen leken die soms uitgekozen op een voorkeur voor absurdisme en morbiditeit — alsof alleen de luidruchtigste, agressiefste, meest anarchistische jongens en meisjes uit de klas mee mochten doen, waarbij «lawaai», letterlijk en figuurlijk, belangrijker criterium leek dan kwaliteit. Maar dit jaar is er volop allure in de Lola’s te ontwaren. Dat begon met De arm van Jezus van André van der Hout (hier de zoektocht van een zoon naar een verdwenen vader), met prachtig gebruik van archiefmateriaal, met de leden van een band als voortreffelijke acteurs, met musicalelementen en met een absurdisme dat niet gezocht aandoet maar de kijker bij de lurven grijpt. Dat dat laatste ook gebeurde in Langs de grote weg (toneelgroep ’t Barre Land, regisseur David Lammers en Anton Tsjechov) mag een mirakel heten. Toneelmatige televisie die prachtig is!