Televisie

Televisie

Kopspijkers de Nipkowschijf. Humor is een zegen voor de mensheid en buitengewoon moeilijk te maken, zoals komedie moeilijker is dan tragedie. Kopspijkers heeft een enthousiaste, nooit routineuze presentator (en ook anderszins spil) in Jack Spijkerman, vrolijke ambiance en gasten die losser raken dan ze gewoonlijk zijn, maar het zou nooit in aanmerking komen voor een prijs zonder het Spitting Image-onderdeel. In de beoordeling daarvan tellen kwaliteit van de imitatie en van de tekst.

De jury gaf van beide hoog op, ik heb gemengder gevoelens. Sommige imitaties zijn geweldig, bij andere kiert de acteur er doorheen, welk personage hij ook speelt. De tekst is vaak raak, soms behoorlijk flauw. Leuk programma, maar de Nipkow niet waard, dunkt me. Mijn prijs zou naar Tegenlicht (VPRO, zondagavond) gaan. Niet dat dat geen wisselvalligheid kent. Bovendien is Tegenlicht veel meer dan Kopspijkers een verzamelterm voor uiteenlopends. Maar onder die noemer is afgelopen seizoen veel indrukwekkends te zien geweest. Het programma heeft met behoud van diepgang gereageerd op de actualiteit (niet alleen programma’s óver Al-Jazeera, maar ook een complete en adembenemende uitzending van dat programma waarin een verhit debat tussen deskundigen over de vraag of we aan de vooravond van de Untergang der USA staan). En een discussie tussen Nederlandse Midden-Oosten-wetenschappers over Irak en de regio. Ouderwets maar informatief. (Overigens was de oude Von der Dunk niet helemaal op zijn plaats.)

Momenteel loopt het vierluik Maakbaar Nederland waarvan ik de twee afleveringen over het ama-kamp Vught van Sarah Vos zag. Indrukwekkend. Een studie in paradoxen (streng regime in softe samenleving; «hulp» opgedrongen aan wie die niet wil); in machteloos leiderschap; in afbrokkelende regelgeving; in falende verleidingstactieken; in groepsprocessen. Ik had meer aanklacht dan minutieuze waarneming verwacht en werd door die laatste blij verrast. Meesterlijk ook het tweeluik van Roel van Broekhoven waarin hij op zoek ging naar de achtergrond van de foto van een Tunesische drenkeling op het strand van Sicilië. Schoolvoorbeeld van hoe een persoonlijk verhaal grote samenhangen zichtbaar kan maken. De uitzichtloosheid van het bestaan in Noord-Afrika; de valse droom van rijkdom in Europa. De indrukwekkende aanklacht van een jonge vrouw tegen de onverschilligheid van de eigen sociale en religieuze elite. En nog veel meer. Mijn eervolle vermelding voor Reisverhalen van Human. Waarin een kleine omroep groot kan zijn. Daarover later meer.