Televisie

Televisie

De moeders van Dunya en Desie zijn ook al bevriend geraakt. Vrolijke vrouwen, die elkaar respectievelijk Nederlands (Mokumse variant) en dansen (Arabische variant) leren. Want Dunya en Desie is optimistisch en vrolijk, en richt zich meer op wat mensen bindt dan wat hen scheidt. Dat kun je escapistisch noemen of «politiek correct», maar voor hetzelfde geld kun je beweren dat in de publiciteit veel meer aandacht is voor problemen dan voor wat goed gaat; voor fundamentalisme dan voor brave moslimburgers; voor criminelen dan voor studenten en vakkenvullers. En dat dus goed te verdedigen is dat in een dramaserie voor jongeren iets van zowel «het gewone leven» als van hoop doorschemert. Zeker als dat intelligent en geestig gebeurt. Dat neemt de voetangels en klemmen van het multiculturele universum niet weg. De makers gaan die ook niet uit de weg — sterker, de aanjager van het drama is deels de spanning tussen culturen. Waarbij, toegegeven, de scherpste kanten worden rondgevijld.

In een mooie aflevering gaat het over «de eerste keer» van Desie. Die besluit dat «het» ervan moet komen, anders is ze een sukkeltje. Als het uitverkoren binkie langskomt, moet moeder eerst de woonkamer uit. Tekst heeft hij niet, maar gelukkig is er voetbal op tv. Dan gaat het naar Desies kamertje en mag ma terug naar de buis. Zo gaat dat soms, in Holland. De jongen schept prompt op tegen zijn vrienden, Desie voelt zich verraden door hun obsceniteiten en in tranen bekent ze ma dat er geen pest aan was en dat hij er niks van kon. Die vermoedde dat allemaal al, troost Desie en voorspelt haar vrolijker tijden in het domein van de lust. So far, so good.

Dat ligt bij de Marokkaanse Dunya anders. Die gaat als tolk met moeder naar de dokter: baarmoederhalsonderzoek. En die krijgt vragen en antwoorden te vertalen op een terrein dat eigenlijk volstrekt taboe is. Door die vertrouwelijkheid vertelt moeder Dunya over het gênante maagdelijkheidsonderzoek dat ze als meisje moest ondergaan. Angstig vraagt Dunya of zij ook…

Moeder stelt haar gerust: nee, papa en mama vertrouwen haar. Happy end, met gemengde gevoelens. Want de maagdelijkheidsobsessie kent kwaadaardige en liberale vormen. Uit interviews blijkt hoe vaak jonge moslimvrouwen hun ouders, vooral vader, geweldig dankbaar zijn dat ze een min of meer zelfstandig leven mogen leiden — waarin het gegeven vertrouwen uiteraard nooit beschaamd mag. Leve de liberale vaders. Maar Dunya moet als maagd het huwelijk in. Haar aanstaande niet.