Televisie

Televisie

De publieken moeten bezuinigen. Tot de geadviseerde oplossingen behoren het schrappen van de «Telefilms» en meer herhalingen. Van dat laatste vraagt een mens zich af hoe daarmee nog iets te verdienen valt, aangezien zowat alles wat we tussen juni en september aangeboden krijgen herhaling is. Het zijn er zo veel dat omroepgidsen in totale willekeur af en toe «herhaling» bij een programma zetten, daarmee de valse indruk wekkend dat de rest dat niet is. Zo kan het gebeuren dat Vrij Nederland haar lezers aanraadt een nieuwe reeks van Vara’s Het zwarte schaap te bekijken — beginnend met Willem Oltmans, die zijn conflict met de staat uit de doeken doet en woedend smartengeld eist. Zou hij nóg een paar miljoen willen, vraagt de misleide kijker zich af. Ach, als Maandag Prinsjesdag zichzelf luidruchtig aanprijst met het argument dat het géén herhaling betreft, dan weten we hoe laat het is. Aardig programma trouwens.

Dat van die Telefilms is trouwens ongelofelijk: na de bloeiperiode van de jaren negentig met drama van hoog niveau in alle genres, kenmerkt de 21ste eeuw zich door toenemende kaalslag. Grote series worden niet meer gemaakt. Het autonome single play (dat voortkomt uit een artistieke «noodzaak» en waarin een persoonlijk geluid klinkt) wordt steeds meer vervangen door opdrachtwerk binnen het kader van een thema. Incidenteel is er iets moois (dit seizoen een enkele Nieuwe Lola; Krijn ter Braaks docudrama over de dood van oom Menno en de rol daarbij van vader Wim), maar voor de rest moet de kijker vooral hopen dat het een goed Telefilm-jaar wordt.

Want die formule van snel geproduceerde speelfilms-voor-televisie, vaak met actuele thematiek, heeft een groot aantal fraaie resultaten opgeleverd. Alleen al de drie genomineerden voor de Lira-scenarioprijs waren Telefilms: Familie van Maria Goos en Willem van de Sande Bakhuyzen; Tussenland van Helena van der Meulen en Eugenie Jansen, en winnaar Ochtendzwemmers van Mieke de Jong en Nicole van Kilsdonk. Dit jaar waren Loverboy van Lodewijk Crijns en Boy Ecurie van Frans Weisz zeer de moeite waard. Enfin, McKinsey suggereert de kurk waar creatief drama op drijft met het vuil mee te geven. Terwijl kwaliteitsdrama met nieuws en actualiteiten tot de harde kern van publieke taken zou moeten behoren.

Laatste gram: wanneer geven omroepbladen eindelijk eens op een fatsoenlijke manier de credits van Nederlands drama? Zelfs de VPRO-gids, waarvan je gezien filmliefde het meest mag verwachten, geeft van eigen producties vaak zelfs niet de scenarioschrijver. Schande.