Televisie

Televisie

De filmkunst kent zijn canon van meesterwerken en wie een (onzinnige) top 100 wil samenstellen kampt eerder met een teveel dan een tekort aan kandidaten. De televisiekunst (jawel, die bestaat) kent zo een canon nauwelijks. Daarvoor zijn vele verklaringen, waaronder het dédain van een culturele elite voor het medium zelve. Die ertoe leidt dat wat er aan fraais wordt gemaakt vaak door de doelgroep niet wordt bekeken. Wat de kans op prachttelevisie weer kleiner maakt omdat opdrachtgevers zich geen kleine doelgroepen meer willen en kunnen permitteren.

Desondanks zijn die Onsterfelijke Meesterwerken er en curieus genoeg bood Nederland 3 er op warme woensdagavonden maar liefst twee. De één, The Singing Detective, was destijds een sensatie die de tot dan in Nederland onbekende Dennis Potter tot grootheid maakte. Te opvallender omdat in de kunstvorm waar camera’s aan te pas komen de naam van de regisseur veel belangrijker wordt geacht dan die van de scenarist. Dit keer geschiedde het mirakel dat Potters pre-Detective-oeuvre alsnog in Nederland werd uitgezonden terwijl niemand de naam Jon Amiel (Detective-regisseur) kent.

Het andere Magnum Opus op het woensdagse derde net was Die Manns. Ein Jahrhundertroman van het koningskoppel Heinrich Breloer (regie) en Horst Königstein (scenario). Première op Arte, daarna december 2001 bij de ARD, en nu dus, terwijl iedereen het land uit was en/of tv aantrekkelijk vond als erwtensoep en bisschopswijn, de Nederlands ondertitelde versie bij de NPS. Het had overigens erger gekund: kunstchef Cees van Ede kon tijdens een debat vorig jaar niet eens beloven dat Die Manns aangekocht zou worden omdat drie keer 105 minuten niet in het zendschema te voegen waren. Als kwaliteit zich aandient moet die nog wel in het dwangbuis passen.

Goed, kennelijk toch gelukt en wie het niet zag moet aan de dvd (EuroVideo 21 871) zien te komen. Die biedt naast vijf uur docudrama van het hoogste niveau ook veel tijd aan documentaires, biografieën van leden van de familie Mann, plus een «making of». Die dvd stelt uiteraard hoge eisen aan beheersing van de Duitse taal.

In omroepkringen bestaat grote huiver jegens de hybride vorm waarin archiefmateriaal, interviews en drama worden gecombineerd. Het zou «niet werken». In Die Manns verrijken ze elkaar onophoudelijk. Een herhaling zou de NPS sieren en de kijker dienen. Reich-Ranicki sprak van «Ein nationales Ereignis». «Internationales» zal hij bedoelen. Zelden iets indrukwekkenders gezien.