Televisie

Televisie

In de wachtkamer van mijn huisarts klonk nog altijd Classic FM, waarvan ik dacht dat het ter ziele was. Die muziek zal vooral dienen als privacygarantie, want het is er behoorlijk gehorig en wie wil lek & gebrek delen met de overige cliëntèle? Dat er «klassiek» klinkt is omdat dokter zelf gegarandeerd meer van Brahms dan van Eminem houdt, maar de invulling middels «Classic» lijkt gekozen omdat weinig patiënten zich er een buil aan kunnen vallen, wat ook hun muzikale voorkeur is.

Stukje nachtmuziek, Parelvissersduet, deeltje Vivaldi-lente, Für Elise — drankjes die binnenglijden zonder gruwen. Behalve, gek genoeg, bij de melomaan. Dat kan een snob zijn die niet houdt van wat populair is, maar vaker is het iemand die niet bestand is tegen een overkill aan toegankelijkheid — alsof de wereldliteratuur wordt teruggebracht tot een bloemlezing van louter de meest aansprekende zinnen, die dan nog eindeloos worden herhaald ook. Nooit context, nooit inspanning, nooit weerbarstigheid. Zo een aanpak maakt kunst tot kitsch. Daar zijn kennelijk volop liefhebbers voor en die doen niemand kwaad, zomin als de zender die hen bedient. In tegenstelling tot het gezegde hebben «Böse Menschen» namelijk vaak prachtige liederen en beminnen braverds slechte muziek. Al zou ik het graag anders zien en achtte ik mijn moreel oordeel over Van Agt even bevestigd door ’s mans panfluitontroering. Ajakkes, zou hij zelf zeggen. (Heeft Zwagerman door geen polemiek aan te gaan Van Agt niet veel scherper geportretteerd dan middels confrontatie? De zelfgenoegzaamheid en oubolligheid groeiden maar door en een mens ging steeds meer begrijpen van de wanhoop die de ten onrechte heilig verklaarde Den Uyl moet hebben ervaren bij «samenwerking» met deze snoeshaan.)

Daags na dokterbezoek zat ik in Vredenburg voor Dido and Aeneas van Purcell — Festival Oude Muziek. Bijna zo bekend als Elise, ja. Natuurlijk zaten er wat pianissimoblaffers in de zaal (die de hoest bewaren voor subtiele passages) en was er de botte ijdeltuit die de stilte na het slotakkoord ijlings met applaus verbrak om te tonen dat hij de partituur kent, maar orkest en koor van «The Age of Enlightenment» onder Richard Egarr deden beseffen hoe geniaal dat doodgespeelde werk is. Dat Festival leek te gaan uitsterven met zijn publiek, maar dit keer waren er verrassend veel jongeren. En nu hoop ik dat die van een Radio 4 houden die niet de concurrentie met Classic FM aangaat. Maar gezien het meerjarenplan vrees ik het ergste.