Televisie

Televisie

Herman Franke sprak schande van de Ako-prijsuitreiking bij Barend&Van Dorp. Ook mij is onduidelijk waarom die zoiets in hun programma willen, gezien het feit dat ze zonneklaar weinig affiniteit met en belangstelling voor literatuur hebben, op (auto)biografische trivialia uit schrijvers levens na. Waarom laat je die zwaargewichten komen als je ze eerst plet in het gezellige formule malletje «wat is uw nieuws vandaag?» en ze daarna nauwelijks aan bod laat komen? Goed, je vraagt Sander Pleij voor beschrijving en beoordeling van de zes werken, maar als je die in ongeveer evenveel minuten perst is weinigzeggendheid gegarandeerd. Pleij had zijn literatuurkritiekkunstje al eerder mogen vertonen in de tamelijk rampzalige eerste aflevering van Boeken op zondag, maar daarin bleef hij ondanks jachtige zweepslagen van Hanneke Groenteman inhoudelijk fier overeind. Bovendien ontwikkelde dat programma zich in latere afleveringen tot een veel ontspannener en aardig magazine over boeken, bedoeld voor een redelijk groot publiek.

B&VD hebben de uitreiking nu al twee keer tot een wanvertoning gemaakt, zowel voor in letteren geïnteresseerden als voor vaste kijkers. De Ako lijkt dat Hema-worst te zijn: als namen, titels en rugnummers maar genoemd worden in een om andere redenen goed bekeken programma. Franke beklaagde zich ook over het weinig feestelijke van het geheel. Nee, vond hij, dan de Televizierring die dezelfde avond was uitgereikt.

En dat oordeel verbaasde me hogelijk. Angela Groothuijzen, in onmogelijke jurk, probeerde krampachtig enige sfeer te brengen in een zaal vol haaien die elkaar het licht in de ogen niet gunden, laat staan een prijs. Trouwens, als het dan allemaal op chique moet, doe het dan met allure en ga niet als Irene Moors (de pest in dat ze niet won) een lollige act maken over de geleende jurk waar je je met tegenzin in hebt gehesen.

Franke heeft gelijk: de winnaars (Hart in aktie en ook nog eens Wendy van Dijk van dat programma als beste presentatrice) waren uitzinnig, maar ze waren met de rest van SBS6 de enigen.

Zoals daar elk jaar krijsend de prijs wordt binnengehaald door een team dat voor de helft oprecht blij en voor de helft giftig van Schadenfreude is. Het was inderdaad levendiger geweest als winnaar Dik van der Meulen «yess» had geroepen en Hella Haasse hem de ogen had uitgekrabd. Van Dijks gejubel deed Franke zelfs geloven dat met Hart in aktie iets groots was bekroond. Daarover spreken wij elkaar nog.